Vredesweekgetuige: Micheline Mwendike van burgerbeweging Lucha

Tijdens de Vlaamse Vredesweek getuigt Micheline Mwendike over haar geweldloze strijd in Congo. Micheline is 30 en komt uit Goma, een stad in de provincie Noord-Kivu (Oost-Congo).

Micheline is activiste binnen de burgerbeweging Lucha. Ze behaalde een licentie in ‘publieke economie’ en studeerde politieke wetenschappen in Italië. Ze werkte bij een organisatie die opkwam voor vrouwen die slachtoffer waren van seksueel geweld en hun kinderen en coördineerde een vredesproject in een mijnstreek in Noord-Kivu. Een korte kennismaking.

Wat is Lucha eigenlijk?

Lucha staat voor ‘Lutte pour le changement’, Strijd voor verandering. Het is een burgerbeweging, voornamelijk van jongeren, ontstaan in 2012 in Goma. Lucha strijdt voor een betere toekomst voor alle Congolezen. We strijden voor een verenigd, vrij en soeverein Congo. Een land dat waardig en trots is en al zijn burgers respecteert. We vinden dat de Congolese beleidsmakers verantwoording moeten afleggen aan hun burgers. Wij willen meer inspraak voor de gewone bevolking op alle vlak.

Waarop focust Lucha in die strijd voor inspraak?

Door het aanslepende conflict in Oost-Congo is het bijna vanzelfsprekend om in te zetten op de veiligheidsproblemen in de streek. Maar wij ijveren ook voor basisvoorzieningen voor iedereen, zoals drinkbaar water en goede wegen. Met de campagne ‘Goma veut de l’eau’ (‘Goma wil water’) riepen we onze politici ter verantwoording voor het feit dat er niet overal in Goma drinkbaar water is. We mobiliseerden organisaties en burgers en hielden sit-ins voor het provinciale parlement. 

Onze strijd is geweldloos, en dat is belangrijk! Na 20 jaar oorlog weten we dat geweld enkel leidt tot meer geweld. Geweldloze strijd is ons uitgangspunt.

Waarom heb jij je aangesloten bij Lucha?

Ik ben activiste omdat ik verontwaardigd ben over de situatie in mijn land. Ik heb in mijn leven nooit de vrede gekend waarvan ik droomde. En dat geldt voor zoveel andere jongeren. In mijn stad wordt elke nacht minstens één mens vermoord. Moorden zijn er kennelijk normaal geworden. De overheid beschouwt dat niet meer als tragisch. Corruptie is alomtegenwoordig en publieke voorzieningen zijn er bijna niet.

Wat drijft je?

Ik ben ervan overtuigd dat de verandering in Congo er zal komen door zijn zonen en dochters. En ik doe alvast mijn deel. De oorzaken van de Congolese crisis zijn zeer divers: de manier waarop men zwarten heeft behandeld, de kolonisatie, de dictatuur, economische oorlogen en etnische conflicten… Het is allemaal ongelooflijk complex. Maar als we de gewone Congolees in het centrum van de verandering plaatsen, worden de zaken simpeler. Dan wachten we niet meer op de goede wil van politici – zowel nationaal als internationaal – maar rekenen we op het volk om zichzelf te bevrijden. 

Hoe is het om activist te zijn in Congo?

Jammer genoeg zijn er enorme risico’s voor de activisten. Zelfs door simpelweg onze rechten en vrijheden te gebruiken, goede burgers te zijn, raken we aan de belangen van bepaalde personen. Die zijn tot alles bereid om hun belangen en macht te vrijwaren. Enkele van onze vrienden zitten al maanden in de cel zonder proces. Je moet dus moed en durf hebben om activist te zijn. Maar ik hoop op een betere toekomst voor mijn land en geloof in mijn strijd.

De Vredesweek vindt plaats van 21 september tot 2 oktober 2016.
Meer informatie op de Vredesweekwebsite

Dit interview verscheen eerder op www.vredesweek.be