Politieke omwenteling

In 2015 beleefde Burkina Faso een heuse omwenteling in haar politieke bestaan. Blaise Compaoré, de autoritaire president die 27 jaar lang over het land regeerde, werd afgezet na aanhoudend volksprotest. In november 2015 koos het land Christian Kaboré als nieuwe president.

Einde van een tijdperk

Tot 1960 was Burkina Faso een Franse kolonie. Het “land van de integere mensen” kreeg zijn naam in 1984 door Thomas Sankara, een revolutionaire president. In 1987 kwam Blaise Compaoré aan de macht na een staatsgreep. Sinds 1991 kent het land een democratisch regime en werd president Compaoré tot drie maal toe herkozen.

In 2014 kwam er een einde aan het semi-autoritaire regime van president Compaoré die op dat moment al 27 jaar aan de macht was. Zijn pogingen om een grondwetswijziging door te voeren en zich verkiesbaar te stellen voor een vierde mandaat, werden hem fataal. Hevige betogingen dwongen de president af te treden. Het betekende het einde van een relatief stabiele periode die gekenmerkt werd door politieke repressie en inperking van de macht van democratische instanties.

Een jaar van onrust

Na het vertrek van president Compaoré werd er een transitieregering ingesteld onder leiding van Michel Kafando, in afwachting van nieuwe presidentsverkiezingen. 2015 stond in het teken van spanningen rond de toekomst van het Regime de Sécurite Présidentielle (RSP), een elite-eenheid van het leger die veel macht had verworven onder Compaoré. Ook de nieuwe verkiezingswet, die alle politici die zich hadden uitgesproken voor de grondwetswijziging van Compaoré uitsloot van de verkiezingen, zorgde voor spanningen. Het kwam tot een militaire staatsgreep door de RSP in september 2015. Na massale volksprotesten, die de steun kregen van het reguliere leger en de traditionele Mossi koning, werd de macht teruggegeven aan de regering-Kafando.

Historische verkiezingen

In november 2015 werd Roch Marc Christian Kaboré van de partij Mouvement du Peuple pour le Progrès (MPP) verkozen tot president. Een historisch moment, aangezien de nieuwe leider van het land voor het eerst in tientallen jaren verkozen werd door de bevolking van Burkina Faso.

Twee jaar na zijn aantreden lijkt er niet veel veranderd. Steeds frequentere stakingen in zowat alle sectoren zijn een weerspiegeling van een groeiende ontevredenheid en teleurstelling. Een aarzelende aanpak van iconische juridische dossiers, een economisch en sociaal ontwikkelingsprogramma dat gedicteerd en gefinancierd wordt door internationale actoren, opduikende corruptieschandalen, een weinig overtuigend antwoord op de précaire veiligheidssituatie,… Dit alles boezemt de Burkinabé weinig of geen vertrouwen in.