Politieke crisis

In aanloop van de verkiezingen in 2015 belandde het land in een crisis. Het zittende regime haalde de overhand. Oppositie en kritische stemmen (pers en middenveld) werden hard aangepakt. In de aanloop van de verkiezingen van 2020 lijkt de overheid door te gaan op dit elan.

Politiek geweld in Burundi: hoe is het zover kunnen komen?

Eind april 2015 barstte een crisis los in Burundi. De aanleiding? De kandidaatstelling van president Pierre Nkurunziza om voor de derde keer verkozen te worden. Daarmee schendt hij de grondwet en het vredesakkoord van Arusha. Dat akkoord uit 2000 stelde een einde aan de oorlog en vormde de voorbije 15 jaar de basis voor vrede.

De schending van het akkoord stortte Burundi in een diepe crisis. Sinds april vielen al een honderdtal doden. Wekenlang betoogden Burundezen in de hoofdstad. In mei mislukte een militaire staatsgreep. Het regime nam het op tegen de oppositie, kritische media en maatschappelijk middenveld. Radiostations werden gesloten of afgebroken. Sleutelfiguren uit politiek, media en het middenveld gingen in ballingschap. Meer dan 200.000 Burundezen vluchtten weg van het geweld. Deze desastreuze situatie weerhield de regering niet om de verkiezingen te organiseren. Die Nkurunziza deze zomer won.

Manifestatie in Bujumbura

Wat brengt de toekomst?

Op 20 augustus legde Nkurunziza de eed af. De grootste oppositiepartij kreeg postjes in het nieuwe parlement en de regering. In een poging om de politieke onrust te temperen. Toch wijzen bepaalde factoren erop dat de machthebbers in moeilijke omstandigheden zullen besturen. Een deel van de politieke klasse en het middenveld erkent Nkurunziza niet als president. Het zou kunnen dat zij radicaliseren als het regime niet naar hen luistert.

Beleidsmedewerker Nadia Nsayi dringt bij Belgische politici aan op een beleid dat inspraak en vrede in Burundi ondersteunt.

Voor Westerse partners, waaronder België, zijn de verkiezingen ongeloofwaardig. Zij staan niet te springen om de samenwerking met de regering van Nkurunziza (zonder voorwaarden) verder te zetten. Burundi is een arm land en sterk afhankelijk van buitenlandse hulp. Het ongenoegen bij de bevolking, vooral bij jongeren zonder toekomstperspectief, dreigt toe te nemen. Dat kan tot nieuw volksprotest leiden.

Druk uitoefenen op de Belgische politiek

Broederlijk Delen volgt de situatie in Burundi op de voet. Beleidsmedewerker Nadia Nsayi dringt bij Belgische politici aan op een beleid dat inspraak en vrede in Burundi ondersteunt. Dat doet ze geregeld samen met andere organisaties in België en Europa. Want samen kunnen we meer wegen op het beleid. In januari bezochten minister van Buitenlandse Zaken Didier Reynders en minister van Ontwikkelingssamenwerking Alexander De Croo Burundi. We bezorgden hen onze analyse over de situatie en aanbevelingen voor hun beleid.

Broederlijk Delen zet ook in op het informeren van het Vlaamse publiek. Om ook hen bewust te maken dat het engagement van België onmisbaar is. Zo organiseerden we in mei het debat ‘Burundezen op weg naar de stembus’. We onderhouden ook nauwe contacten met Belgische journalisten.

De crisis tast de prille democratie, de fragiele vrede en de moeizame ontwikkeling aan. Ook na de verkiezingen blijft Broederlijk Delen ijveren voor een dialoog en respect voor mensenrechten.