11 augustus 2016 - Jongeren - Peru - Hannes Knapen

Manthoc verdedigt de rechten van werkende kinderen en jongeren. Hannes Knapen werkt als vrijwilliger in Peru en ging op bezoek bij Manthoc Cajamarca, dat haar dertigste verjaardag viert. 

In Peru zijn er heel wat kinderen die dagelijks werken, ruim anderhalf miljoen. Ongeveer één vierde van alle Peruaanse kinderen. De meeste kinderen werken uit noodzaak. Zonder hun bijdrage kan het gezin simpelweg niet rondkomen. Voor hen is het logisch dat ze een tandje bijsteken voor mama en papa. Manthoc is een organisatie die al veertig jaar samenwerkt met deze kinderen. In Cajamarca is Manthoc inmiddels 30 jaar actief.  

Op bezoek bij Manthoc Cajamarca

In Cajamarca alleen zijn er zo’n driehonderd NNAT’s (niños, niñas y adolescentes trabajadores, oftewel werkende kinderen en jongeren) aangesloten bij Manthoc, een partnerorganisatie van Broederlijk Delen. Over heel het land zijn ze met meer dan tienduizend. Manthoc erkent de situatie waarin veel van de Peruaanse kinderen zich bevinden. Zij biedt hen in hun huidige context een waardige en waardevolle jeugd, met veel aandacht voor hun onderwijs en persoonlijke ontwikkeling. 

Van snoepverkoper tot kok

Begin juli ging ik bij hen op bezoek in Cajamarca. De organisatie heeft er drie verschillende takken: Het hoofdkwartier, een school, en een hotel. Na een urenlange busrit werd ik hartelijk ontvangen in hun hotel. Daar ontbeet ik samen met Junior, een vrolijke zeventienjarige die werkt in het hotel. Dit jaar begon hij aan de universiteit, hij wil ingenieur worden. 

Ik vroeg hem of dat meevalt, om zijn werk te combineren met zijn studies. ‘Dat is niet al te moeilijk, ik doe het al zo’n tien jaar’ antwoordt hij. Junior is zelf een ex-NNAT, die al jarenlang lid is van Manthoc. Hij begon te werken op zijn zevende, als snoepverkoper op straat. Sindsdien heeft hij onder andere gewerkt als kok, marktkramer en onderhouder van het kerkhof. 

Dag van de leerkracht

Na mijn ontbijt vertrok ik naar de school die Manthoc uitbaat in Cajamarca. De school is gratis voor de leerlingen, allemaal NNATs. Daar waren ze druk in de weer voor de dag van de leerkracht, de dag waarop er aandacht wordt gevraagd voor kwaliteitsvol onderwijs overal ter wereld. Deze dag wordt op 5 oktober in België gevierd. 

Ik kreeg er meteen een rondleiding van enkele leerlingen. Wat mij meteen opviel is hoe welbespraakt en vol zelfvertrouwen mijn kleine gidsen waren, iets wat me de rest van de week bij alle NNATs opviel. Ze tonen me vol trots hun klaslokalen en de workshops waar ze leren koken, cavia’s kweken, tuinieren en aan houtbewerking doen.

Trots op eigen projecten

Na school ga ik met Nila mee naar haar 'wijkgroep'. Nila werkte jarenlang voor Manthoc en steekt nu de handen uit de mouwen als vrijwilligster. Cajamarca telt 13 van deze wijkgroepen, waar telkens een vijfentwintigtal kinderen van 6 tot 16 jaar bij zijn aangesloten. Nila’s wijk heet Bella Vista, één van de armere wijken aan de rand van de stad. Terwijl ik met haar door de straten wandel, loopt de ene NNAT na de andere in haar armen, en word ik aan een enthousiaste groep kinderen voorgesteld.

Op bezoek bij Manthoc Cajamarca

Weeral verbaas ik me hoe sterk ze kunnen communiceren. Terwijl ik praat met de twaalfjarige over haar ervaringen met Manthoc, lijkt het alsof ik tegenover een twintiger zit. Hun zelfvertrouwen is een directe uitkomst van de naschoolse workshops die Manthoc voor hen organiseert. Vol trots vertellen ze over de projecten die ze zelf hebben georganiseerd in hun wijk. 

Komaf maken met zwerfvuil

Zo had Bella Vista tot vorig jaar erg veel last van zwerfvuil. De NNATs wouden een propere buurt en hebben daarom zelf de handen uit de mouwen gestoken. Het gaat dan niet om een éénmalige zwerfvuilactie waarna de wijk na twee weken terug vol vuil ligt. Neen, deze jongeren vergaderen met wijkagenten, parochies en het stadsbestuur om de situatie van het zwerfvuil aan de bron aan te pakken. 

Dankzij de communicatieworkshops en met het zelfvertrouwen dat ze meekrijgen van Manthoc kunnen ze hier hun mannetje zeker staan. Dankzij hun project heeft de wijk er heel wat openbare vuilnisbakken bij gekregen, en zijn hun straten een stuk properder. 

Kinderen kansen geven

Tijdens mijn bezoek ontmoet ik veel vrijwilligers die zich inzetten voor Manthoc. De meesten onder hen waren vroeger zelf NNATs, en willen de kinderen vandaag dezelfde kansen geven die zij kregen als kind van Manthoc.

Zo ook Melissa, zij is achtentwintig en net afgestudeerd als advocate. "Door het feit dat ik werkte tijdens mijn studies heeft het iets langer geduurd, maar ik heb mijn diploma uiteindelijk behaald. Zonder Manthoc zou ik hier nooit geraakt zijn. Als tiener beschouwde ik Manthoc als mijn tweede thuis, waar ik met alles terecht kon. Daar werd ik enorm gemotiveerd door de medewerkers en de andere NNATs. Dit gevoel wil ik nu doorgeven aan de NNATs van vandaag."