Impressies van een beklijvende reis naar Colombia

Hoe vaak ga je slapen en denk je bij jezelf: “Vandaag was een mooie dag?” Hoe vaak denk je dit 14 dagen lang? Dit overkwam mij en een groep jongeren tijdens de kerstvakantie. De ervaring om met deze groep kennis te maken met Colombia - het land, de mensen, de natuur, de muziek - waren zó positief dat we er het liefst allemaal gebleven waren. 

Voor de meeste Belgische jongeren was de ontmoeting met Colombiaanse jongeren in een Don Boscocentrum in Bossa, een arme wijk in Bogotá, de meest beklijvende ervaring. Ze wisselen hun ideeën uit over religie, engagement en onderwijs. De Colombiaanse jongeren vertellen over het dagelijks leven in de gevaarlijke buurt en hoe het Don Boscocentrum hun leven op het juiste spoor zette, weg van drugs en criminaliteit. De Belgische jongeren uiten hun bezorgdheden over de hoge zelfmoordcijfers in ons land. 

Na anderhalf uur is het tijd om samen de heupen los te wiegen. Een kort maar krachtig dansfeest. 

Het boeiendste vond ik het gesprek met Colombiaanse leerkrachten over hoe we onze leerlingen op het juiste pad kunnen houden. We deelden ervaringen uit totaal verschillende culturen en hebben veel van elkaar geleerd. - Gerd, leerkracht

Tientallen keren brullen Roller en ik het lied van Wiz Khalifa mee in de auto: “It’s been a long day without you, my frien,d and I’ll tell you all about it when I see you again”. Het zijn broodnodige ontladingen tussen de diepe gesprekken door. Roller vertelt open en oprecht over zijn werk en leven. Over hoe het conflict de Afrocolombiaanse gemeenschap in Villarica, een gemeente in de provincie Cauca, volledig ontwrichtte.

11 jaar geleden viel er een bom op de school tijdens een weekdag. Veel inwoners hielden er littekens aan over. Veel inwoners verloren die dag een of meerdere geliefden. De psychologische schade aan de gemeenschap is enorm.

Roller vertelt veel over zijn militaire dienst. Over hoe hij zijn beste vriend zag sterven tijdens een aanslag. 

Inleefreis Colombia

Ik ben hier  wakker geschud, ik sta vanaf nu meer stil bij de dingen. - Justine, 17 jaar

Hij praat vol afschuw over de mijnbouw en grootschalige landbouw die de gronden van de lokale gemeenschap bedreigt. Roller toont me de talloze suikerrietvelden. Grond die vroeger toebehoorde aan de lokale gemeenschap, wordt nu volledig uitgeput door grote bedrijven die er jaar na jaar, seizoen na seizoen, suikerriet op verbouwen. 
Het moet en kan anders volgens hem. Hij wil daar zelf aan meewerken en deelt zijn politieke ambities met me. Hij vertelt laaiend enthousiast over zijn werk als animator bij UAFROC, een partnerorganisatie van Broederlijk Delen. Hij geeft er workshops over het belang van grond. Ik hoorde van heel wat mensen dat zijn presentatiestijl legendarisch is. 

We hebben samen gehuild. Met hem heb ik het hardst gelachen in 2015.

Als ik me iets minder voel, zal ik terugdenken aan Colombia en vooral aan de kracht en moed van de mensen. - Laurens, 17 jaar

Die twee emotionele uitersten typeert veel Colombianen. Ze dragen bijna allemaal zware herinneringen aan geweld met zich mee. Daarover vertellen ze eerlijk. Open en vol emoties. Maar ik heb ik ook nog nooit zoveel vriendelijkheid, hartelijkheid en optimisme gevoeld. Veel Colombianen hebben een fantastisch gevoel voor humor. Ze weten verdomd goed hoe ze zich moeten amuseren! Het was een unieke ervaring samen met hen en hun traditionele gebruiken kerstmis en nieuwjaar te vieren. 

De Colombianen die we ontmoet hebben, staan met twee vrolijke voeten in een harde strijd. En ze gaan ervoor, samen. Niets houdt hen tegen om hun gemeenschap te beschermen. 

Dat is ook voor ons de belangrijkste boodschap: samen kunnen we het verschil maken. Met doorzettingsvermogen, gezond verstand en respect voor elkaar en de natuur kunnen we een nieuwe wereld mogelijk maken.

In het dorpje waar we verbleven heb ik gezien dat jongeren niet bezig waren met likes op Facebook. Ze waren gewoon heel puur en gelukkig met wat ze hadden. In dat opzicht zijn de mensen daar heel rijk. - Emma, 17 jaar