Oegandesen moeten altijd lachen! Vrolijk volkje zou je zeggen, maar soms is het ook wel schokkend. Ze lachen als iemand dood is gegaan, als een dokter omgerekend 300 euro vraagt aan een arme familie om hun doodzieke zoontje te helpen (terwijl het een gratis ziekenhuis is), of om het schrikbare hoge cijfer van HIV/AIDS patienten. Mijn collega Brian van de afdeling Social Protection die vooral met schrijnende gevallen werkt als kindermishandeling, zegt hierover:”If I swallow all these stories, it will kill me, so we just laugh about it.”

In het begin was ik geschokt als mensen begonnen te lachen als er iets ergs werd verteld. Maar langzamerhand begin ik steeds meer te neigen naar de Oegandese Lach Methode.

Mob Justice
Één keer in de maand hebben we een medewerkersvergadering waarbij iedereen aanwezig moet zijn. We zitten dan in onze vergaderzaal op de 1e verdieping die uitkijkt op de hoofdstraat van Lira. Tijdens deze vergadering in december was er opeens veel herrie op straat. Oegandesen zijn echte ramptoeristen (bij een ongeluk komen ze in grote getalen aangesnellen) dus ook hier stonden al snel 100en mensen toe te kijken bij een opstootje wat nogal uit de hand liep. Blijkbaar had een man een fiets gestolen (hij stond bekend als dief) en werd hij hier voor ‘gestraft’ door omstanders (een groepje van 10 man). Toeschouwers stonden te roepen dat het moest stoppen, maar de attackers gingen gewoon door en mensen die zich ermee bemoeiden kregen ook een tik. Het hele personeel van FAPAD stond op het balkon ook te schreeuwen dat het op moest houden. Toen ik door had wat er aan de hand was, ben ik maar weg gelopen. De man heeft het helaas niet overleeft. Dit soort gevallen van mob justice, ik vertaal het altijd maar als ‘spelen voor eigen rechter’, is het resultaat van een falend politiesysteem, mensen die (nog) gewend zijn aan geweld door de langdurige en vrij recente oorlog en armoede die mensen soms tot wanhoop en wangedrag drijft.

Na dit incident ging de vergadering weer verder en iedereen moest er hard om lachen. Dat was misschien wel even schokkend als het hele incident zelf. Ik kon er in ieder geval niet om lachen.

In maart ben ik met een groep collega’s naar het westen van Oeganda gereist voor een workshop. Het was een lange reis van wel 16 uur, maar we hadden een eigen bus en het was een gezellige en mooie rit. Zowel op de heen- als op de terugrit heb ik met verschillende mensen zitten praten en kreeg ik veel verhalen te horen over de oorlog. Ondanks dat mensen verschrikkelijke dingen hebben meegemaakt, is men toch open en krijg je hele verhalen te horen als je hier om vraagt. Soms in iets te veel details omdat men hier niet voor weg schrikt. In tegenstelling tot Nederland worden hele gruwelijke beelden hier niet afgeschermd of krijg je een waarschuwing (hoewel dat de laatste tijd in NL ook steeds minder is, geloof ik). In de kranten en op tv wordt hier alles getoond en zoals ik al zei zijn Oegandesen ramptoeristen.

Één van mijn collega’s Peter vertelde dat hij de laatste ‘Aboke Girl’ in huis heeft gehad nadat ze terug kwam uit de bush. De LRA (het leger van Kony wat sinds maart dit jaar eindelijk bekendheid heeft gekregen, maar die al jaren weg zijn uit Oeganda) heeft op grote schaal jongens gekidnapt om te dienen als kindsoldaat en meisjes als seksslaaf. Het verhaal wat een gezicht heeft geschreven omdat er een boek over geschreven is, is de kidnapping van een meisjesschool in Aboke (zo’n 15 min. rijden van Lira). Op Independence day (hoe ironisch) in 1996 zijn er 139 meisjes ontvoerd op deze school, waarvan er 109 na onderhandelingen zijn vrijgelaten. Onder die 109 zat één van mijn collega’s, onze accountant. De overgebleven 30 zijn weg gegeven als ‘wives’ aan de commandoleiders van de LRA. Het laatste meisje wat terug is gekomen, was de favoriet van Joseph Kony, en is in 2009 terug gekeerd naar Lango (het district waar Lira de hoofdstad van is). Mijn collega Peter heeft haar een tijd in huis gehad voordat ze terug ging naar haar dorp. Hij vertelde het hele verhaal hoe ze uiteindelijk ontsnapt is en terug kwam naar huis. Ook hij moest om de haverklap lachen over verschillende gruwelijkheden. Niet om respectloos te zijn, zoals je vanuit onze cultuur misschien zou denken, maar als overlevingsstrategie en uitlaatklep.

Humor
Gelukkkig word er ook gelachen om leuke dingen. Oegandesen zijn grappenmakers! Als ze een grap maken, liggen ze zelf helemaal in een deuk en geven ze je ook een harde klap hand om de te benadrukken dat het echt grappig is. Heel handig als je niet weet of de clou van de grap al verteld is, want de handklap komt op het einde. De grappen onder Oegandesen zijn soms niet te begrijpen. In dezelfde busreis naar West Oeganda heb ik veel grappen laten vertalen, maar mijn conclusie was......we hebben duidelijk andere humor. Een voorbeeldje: Dezelfde Peter van de Aboke Girl verslikte zich tijdens z’n verhaal. Zijn collega’s maakte hierover een grap en de hele bus lach in een deuk. De grap: Peter je familie mist je zo erg dat ze je nu aan het roepen zijn en daardoor verslik jij je (=handje klap). Ik ben opgehouden met het laten vertalen van grappen, maar ook als ik uiteindelijk Lango spreek zal ik waarschijnlijk nog niet in een deuk liggen.

Mijn grappen doen het over het algemeen redelijk goed, zeker nu ik ook de techniek van de hand klap gebruik. Grap --> klap --> lachen! Maar de Oegandese Lach Methode als het gaat om treurige verhalen zal ik met al mijn antropologische wil niet voor elkaar krijgen, hoewel ik wel veel kan leren van het ‘luchtig omgaan’ met dit soort zaken.

Het regenseizoen is begonnen! Elke dag hebben we nu een buitje rond 5 uur, uiteraard net als ik naar huis wil rijden. Het wordt dan ineens heel donker (soms net als in de film Independence Day alsof er een grote ufo boven de stad hangt), dan gaat het heel hard waaien en dan komt de regen. Het koelt dan heerlijk af, wat er toe leidt dat Machiel het eindelijk weer lekker fris heeft en Sara de fleece kleren/dekentjes te voorschijn haalt. Voor jullie verbeelding: het is dan zo’n graad of 25.

Op het werk betekent dit dat het uitdelen van zaden is begonnen (bruine bonen, mais, sojabonen, sesamzaad, etc). Gister ben ik met de afdeling Livelihood (landbouw afdeling) op pad geweest naar drie punten om te helpen bij de distributie van bruine bonen. In twee vrachtwagentjes vol met zakken bonen zijn we vertrokken met z’n drieën (op 2 zitplaatsen) naast de chaffeur. De omgeving is nu een stuk groener dan tijdens het droge seizoen (dec-mrt). Onderweg zagen we al veel akkers die klaargemaakt waren om te zaaien, een teken dat de veldwerker van FAPAD een goede training heeft gegeven in ‘soil preparation’.

Bij het eerste verzamelpunt in Agali (20 min. van Lira vandaan) hadden zich 8 boeren groepen (20 personen per groep) verzameld die zijn geformeerd in het project van Broederlijk Delen. Al deze groepen hebben gekozen voor bruine bonen en alle leden ontvangen ieder twee zakken van 10 kilo. De bedoeling is dat ze een deel van de oogst doorgeven aan een andere familie die dit weer kunnen gebruiken als zaaigoed voor hun akkers. Zo proberen meerdere mensen te laten profiteren van het project dan alleen de geformeerde groepen. 

Allereerst begonnen we natuurlijk met een kleine bijeenkomst bij de overheidspost, wat tevens diende als verzamelpunt. Het is een belangrijk onderdeel van het project dat ook de overheidsambtenaren betrokken worden, zodat zij kunnen helpen met het aansturen van het project (vooral als het gaat om het doorgeven van de zaden) en om er voor te zorgen dat FAPAD niet met dezelfde boeren werkt dan andere (overheids/NGO) projecten, zodat meerdere mensen van het dorp een kans krijgen.
 
Na deze meeting met ‘officials’ zijn we onder de grote mangobomen gaan zitten (die binnenkort rijp zijn) en begon de echte  meeting. Het standaard ritueeel werd afgedraaid: het gebed, de ‘belangrijke’ mensen mogen een welkomstpraatje houden, gevolgt door de uitleg van de distributie en het doorgeefsysteem en als laatste een slotgebed. Ook ik moet bij dit soort gelegenheden een praatje houden wat natuurlijk een uitgesproken mogelijkheid is om mijn Lango lessen (2x in de week heb
ik les) uit te proberen. Dit gaat als volgt:

Oburu aber (hallo allemaal). Apwoyo obino (bedankt voor uw komst). Nyinga Sara, ayaa i Holland. An atio FAPAD Monitoring kede Evaluation (ik werk bij FAPAD als M&Er). Apwoyo matek (dankuwel).

Verder dan dit strekt mijn vocabulaire nog niet, maar het levert totale verbijstering op dat een blanke hun taal spreekt.En met verbijstering bedoel ik: de hele ‘zaal’ ligt plat van het lachen. Dat was de eerste keer wel even wennen, “zitten ze me nou allemaal uit te lachen?” Maar Oegandesen lachen graag en vinden ze dit geweldig!

Nadat het doorgeefsysteem is uitgelegd, is de distributie gestart. Per groep werd iedereen 1 voor 1 opgeroepen. Men moest een handtekening zetten op het FAPAD formulier, vervolgens werd de naam genoteerd door de secretaris van de groep voor hun eigen adminstratie, vervolgens kreeg de boer/boerin 2 zakken, werd er een groepsfoto gemaakt  en tekende de overheids official met een paar mooie stempels. 

Alleen niet iedereen kan lezen en schrijven, dus bij sommige mensen (meestal vrouwen) moest je dan de top van de duim bekladden met je pen en dan hun duim in het goede hokje drukken. 

Het leukste onderdeel van de dag was het toekijken hoe mensen vertrokken met hun zakken. (Momenteel lukt het nog niet om foto's up te loaden op deze blog, maar zodra kan zal ik jullie laten meegenieten van de Afrikaanse plaatjes). Vastgebonden achterop de bagagedrager of boven op hun hoofd (soms tot 3 zakken = 30 kilo!!). Kilometers buiten het dorp kwamen we de mensen nog tegen met hun zakken op weg naar hun huis. Één man nam ook de zakken van een buurman mee en was gestrand met z’n fiets omgevallen in de berm: overbeladen! Dat was echt een hilarisch gezicht en gelukkig kon de man er zelf ook om lachen. 

Dit weekend gaan ook wij onze achtertuin gereed maken om ook een moestuintje te starten. Voor ons geen bonen of mais, maar Hollandse sla, tomaten, limoengras, kruiden. etc. We hebben heel veel zaadjes dus we gaan kijken wat lukt.

Vandaag is de dag van de publiciteitsstunt Kony 2012. Aangezien ik in het gebied werk en woon dat van 1984 tot 2006 getroffen is door deze oorlogsmisdadiger, wil ik graag een blog hieraan wijden.

Sinds de lancering van Kony 2012 (in de lokale taal spreek je het uit met een ‘silent’ y = Konjjj) is Joseph Kony met zijn Leger van de Heer (Lord Resistance Army, LRA) bekend geworden over de hele wereld. Wat Hitler is voor Europeanen is Kony voor de Oegandesen en dan met name in Noord Oeganda waar hij 22 jaar lang het gebied onveilig heeft gemaakt.

 De Amerikaanse filmmaker Jason Russell heeft in samenwerking met de NGO Invisible Children een korte documentaire gemaakt over de gruwelheden van deze oorlogsmisdadiger. Het filmpje past helemaal in de tijd van nu met social media en is op een begrijpelijke manier neergezet. En het heeft gewerkt! Het filmpje is al meer dan 80 miljoen keer bekeken en heeft er voor gezorgd dat Kony, die al jaren op de lijst van de International Criminal Court in Den Haag staat, eindelijk ook in de westerse wereld bekend is geworden.

Natuurlijk heeft elke aanpak zijn voor- en nadelen. Critici vinden dat de film het probleem veel te simplistisch neerzet: deze schurk moet gepakt worden en dan is het voorbij! Het probleem is natuurlijk veel complexer en Kony berechten zal wel gerechtigheid brengen, maar alle slachtoffers zitten nog wel met hun sores. Daarnaast is de rol van de Oegandese overheid ten tijde van de LRA erg dubbelzinnig geweest; verdeel en heerspolitiek. Maar als de filmmaker het niet simpel had gehouden, had hij dan zo veel kijkercijfers weten te scoren? En als hij het probleem in al zijn complexiteit had uitgelegd, hoeveel mensen hadden dan het filmpje afgekeken? Ik denk ook niet dat Dhr Russell de volledige context en complixiteit van Afrikaanse gemeenschappen en politiek kent, maar dit uitdragen is ook niet zijn taak en nooit zijn bedoeling geweest. Mijns inziens is het juist de kracht van deze filmmakers dat ze niet alle achtergrond informatie hebben en het zo op een simpele manier kunnen overbrengen.

Ook is er kritiek op het budget van Invisible Children. Men claimt dat er veel te veel geld gaat naar publiciteit. Maar laten we nou eerlijk zijn, met een klein budget hadden ze nooit zo’n pakkend fancy filmpje kunnen maken. Oke, ik geef toe, het is af en toe wel wat overdreven en tranentrekkend: lekker op z’n Amerikaans. Maar laten we het nou als een voordeel zien dat  Amerikanen soms wat overdreven kunnen zijn, want daarnaast zijn ze ook heel erg enthousiast en hebben zich met volle overgave voor dit initiatief ingezet.

Ik ben blij dat deze campagne geslaagd is en zoveel mensen heeft bereikt. Voor maart 2012 wisten maar weinig mensen van dit oorlogsschandaal af. Ik heb echter maar één kritiekpuntje. In de film wordt niet verteld dat Kony en z’n LRA als sinds 2006 weg zijn uit Oeganda. Het probleem heeft zich verplaatst naar Soedan en Congo en momenteel gaat het gerucht dat het kleine groepje wat nog over is van de LRA zich ophoudt in de Centraal Afrikaanse Republiek. Na het kijken van het filmpje lijkt het net alsof de LRA nog in Oeganda is en dat het gebied nog half in puin ligt. Er zijn wel veel mensen met een oorlogstrauma, veel kinderen zijn nog altijd vermist en iedereen heeft wel een familielid of een kennis die vermoord of gekidnapt is. Maar Oegandesen zijn heel gelovig en kijken vooruit naar de toekomst. Ze zijn vergevingsgezind en geloven sterk dat God hun beschermd voor een herhaling van de gruwelheden. Toen ik mijn collega (die ontvoerd is geweest maar gelukkig na onderhandeling weer vrij kwam: Aboke Girls) vroeg of ze niet bang was dat Kony weer terug kwam, antwoordde ze: “I trust in God that he will protect me.”

 Oeganda groeit en is heel vruchtbaar. De oorlog heeft er bijvoorbeeld ook voor gezorgd dat mensen verjaagd zijn van hun land en hele generaties hebben geen goede scholing gehad. Ouders die normaal gesproken hun kinderen leerden hoe ze moeten zaaien en oogsten hebben jaren lang in vluchtelingenkampen gewoond. De mensen zijn nu weer terug naar hun land of hebben zich gesetteld in het gebied waar ze naar toe gevlucht zijn. FAPAD heeft sinds een paar jaar een afdeling Livelihood waarbij projecten met landbouw worden ondersteund. Vandaag gaan we zaden uit delen aan boerengroepen. De boeren hebben gekozen voor soyabeans en krijgen elk zaaigoed voor 1 acre (0.4 hectare). Ze krijgen training hoe ze het beste soyabean kunnen verbouwen en na de oogst moeten ze een bepaald aantal zaden terug geven wat weer wordt doorgegeven aan een andere boerenfamilie.

De film Kony 2012 is ook hier in Lira op groot scherm vertoond. Mijns inziens sloeg de organisatie, die vertoning organiseerde, de plank volledig mis doordat er geen behoorlijke uitleg is gegeven aan de toeschouwers voordat de film werd vertoond. De film is gemaakt voor een Westers publiek, waar we een weg-zap-cultuur hebben. De film moet snel, pakkend en ludiek zijn willen mensen niet weg zappen. Dit in tegenstelling tot hier in Oeganda waar veel mensen geen tv  hebben en men met  zijn allen om de tv bij de kapper/de kroeg/buurtsuper staat . Soms maakt het niet eens uit wat er op de buis is, als het maar beweegt. Daarnaast heeft de slogan: “Make Kony famous” ook uitleg nodig en heeft voor boze reacties gezorgd. Men dacht bijvoorbeeld dat die promotie van stickers en t-shirts met deze leuzen hier in Oeganda moesten worden vertoond. Maar dat is helemaal niet de bedoeling.

Ook ik heb de film uitgelegd aan verschillende collega’s. Ik heb geprobeerd om de context vanuit het Westen uit te leggen, wat makkelijker gezegd is dan gedaan. Ik heb geprobeerd uit te leggen dat het filmpje gemaakt is voor bewustwording van het Westen, dat heel veel mensen hier niets van weten en dat er geen politiek belang is voor Westerse landen als er niet iets te halen/verdienen valt (koper, kobalt, olie, etc) plus het feit hoe de media werkt in onze cultuur. Ze hadden er wel veel vragen over, die ik heb probeerd te beantwoorden, maar ze vonden het een goede actie dat Kony nu ook berucht is andere landen in Europa en Amerika.

De filmmaker heeft nooit gedacht dat het zo’n succes zou worden en is zelfs doorgedraaid van alle media aandacht. Maar zijn doel is bereikt: Kony met zijn LRA is uit verdomhoekje en in de schijnwerpers gezet! Hopelijk wordt hij gepakt, uiteindelijk berecht en gestraft voor zijn daden. Ondertussen gaan de Noord Oegandesen door met de wederopbouw van het land, waarmee ze in 2006 al gestart zijn. De economie in het land groeit en ook het toerisme is weer in opkomst. Oeganda is al ruim 5 jaar een veilig land met geweldige mooie safariparken en ontzettend aardige mensen. Dit jaar is Oeganda zelfs uitgeroepen als vakantie nummer 1 bestemming door de Lonely Planet. Oeganda is zo  veel meer dan alleen de zwarte vlekken die zowel Amin als Kony hebben achtergelaten.

Dus schroom niet and come and enjoy the Pearl of Africa!   

Al een paar maanden ben ik aan het werk bij FAPAD en ik heb het heel erg naar mijn zin. Ik heb de afgelopen 10 jaar verschillende NGOs gezien en gewerkt in zowel Afrika, Latijns-Amerika en Azie, maar FAPAD verbaast me nog elke dag. In het vliegtuig kwam ik al iemand tegen die opving dat we in Lira gingen wonen. Het was een medewerker van ICCO (een Nederlandse ontwikkelingsorganisatie) die enthousiast uit riep:"FAPAD is de leukste NGO in heel Oeganda!" Hier kan ik nog geen oordeel over geven, maar ik kan niet ontkennen: FAPAD is een geweldige organisatie om voor te werken!!

Ontstaan FAPAD?
FAPAD is een lokale organisatie die is opgericht in 2000. Zo'n 22 jaar lang (tot 2006) heeft hier in Noord Oeganda een oorlog gewoed, waarbij Joseph Kony met zijn Verzetsleger van de Heer (Lord's Resistance Army (LRA)) op grote schaal kindsoldaten rondselden en het gebied onveilig maakte. In die tijd kwamen er veel internationale NGO's naar Lira om de lokale bevolking van noodhulp te voorzien. Het stadje Lira werd gezien als vluchtoord omdat er veel soldaten van het Oegandese leger rondliepen. Veel mensen uit het hoge noorden kwamen naar Lira voor hulp. En hulp was er genoeg, maar niet op alle fronten.

De vluchtelingen woonden jaren in Lira en ondertussen was hun stuk land ingenomen door dorpsgenoten. Het terugvinden en terug krijgen van je eigen stuk land is niet zo simpel. De oorlog zorgde voor uiteengevallen gezinnen. Mannen sneuvelden in het leger zodat vrouwen aan het hoofd van een gezin kwamen te staan,kindsoldaten konden niet zo maar terug naar hun familie, en HIV/AIDS verspreidde zich snel in deze tijd, metname in de vluchtelingenkampen. Het probleem is dat stukken land niet altijd goed zijn aangegeven. Daarnaast deelde de man des huizes niet altijd met zijn vrouw/kinderen welk stuk land van hem was. Het resultaat is dat er veel conflicten zijn over grondgebruik. Vluchtelingen die terugkeren moeten het opnemen tegen dorpgenoten die beweren dat het stuk land van hen is. In het geval van kinderen die aan het hoofd van een huishouden staan, wordt er vaak misbruik gemaakt van hun zwakke positie als kind. En dit terwijl grondbezit erg belangrijk is in een land waar 85% van de bevolking werkzaam is in de landbouw.           

In de laatste jaren van de oorlog (rond 2000) waren er in Noord Oeganda dus veel landconflicten. Dit probleem werd echter niet aangepakt door de aanwezige (inter)nationale NGO's. FAPAD besloot om in dit gat te springen en de families bij te staan in het aanvechten van hun landrechtzaken. Hiermee was de Legal Aid Department van FAPAD geboren. Dagelijks komen er klanten op kantoor die bij onze advocate, Grace, hulp vragen. De aanklacht wordt behandeld en indien mogelijk zorgt FAPAD voor bemiddeling met als uiterste redmiddel een rechtzaak. Een ander veelvoorkomende zaak is die van weduwen die het land van hun overleden man af moeten staan aan hun schoonfamilie.

Vier afdelingen in FAPAD
De Legal Aid afdeling wordt bijgestaan door de Social Protection Department. Deze afdeling houdt zich vooral bezig met het welzijn van kinderen in families en op scholen. Dit is iets wat wij als vanzelfsprekend ervaren, maar kinderen worden hier op grote schaal verwaarloosd en seksueel misbruikt (met name op scholen door leerkrachten). Een ander probleem zijn de witch doctors. Deze 'dokters' kidnappen kinderen om ze te offeren. Naast kinderbescherming heeft deze afdeling veelal te
maken met SGBV, wat staat voor Sexsual Gender Based Voilence. Dit is een veelvoorkomend probleem in de huishoudens: mannen die een alchol probleem  hebben en thuis komen en hun vrouwen (en kinderen) slaan. Volgende blog zal ik een verhaal posten van een zaak van Social Protection.

De derde afdeling is de Good Governance Department. Deze afdeling mobiliseert mensen in de dorpen om samen te komen en de plannen en problemen van het dorp te bespreken. Dit wordt gedaan met behulp van de  Community Peace Promotors, waarvan FAPAD er nu meer dan 1600 heeft. Deze vrijwilligers zijn opgeleid door FAPAD, wonen in de dorpen en zijn de contactpersonen voor elke inteventie met de lokale bevolking. Samen met een Community Peace Promotor bespreken de dorpsleden de problemen in het dorp en kijken ze wie hierover aangesproken kan worden. Bijvoorbeeld, voor slechte wegen in het dorp worden de lokale authoriteiten (ambtenaar, burgemeester) aangesproken. Het rapporteren van corrupte politie agenten en doktoren en zusters in overheidsklinieken (die veelal medicijnen voor eigen gebruik stelen) behoren ook tot de activiteiten van de dorpsgroepen.

Sinds een paar jaar heeft FAPAD ook een Livelihood Department. In deze afdeling worden projecten gerunt die streven naar verbetering van de inkomens van de lokale bevolking door inkomstengenererende activiteiten te ontplooien. De armste groepen (weduwen, boeren, werkloze jongeren en kinderen) worden in groepen georganiseerd waarna ze gezamelijk een klein bedrijfje opzetten zoals een kapperszaakje, fietsreparatie, naaiateliertje. De boeren gaan onder andere gezamelijk produceren zodat ze in grotere partijen kunnen verkopen en dus een betere prijs kunnen ontvangen. De deelnemers aan de Livelihood projecten kunnen ook gebruik maken van de andere afdelingen van FAPAD, bijvoorbeeld rechtbijstand bij de Legal Aid Department.

Al met al is het een jonge organisatie, ook wat betreft medewerkers. We zijn nu met 35 mensen. De jonkies zijn rond de 20 en de ouderen rond de 30. FAPAD recruteert vooral jonge mensen omdat ze deze op willen leiden. Dit merk je overal aan: heel veel staat in het teken van 'leren'. Het is dan ook geen typische Afrikaanse authoritaire sfeer, maar een hele open en gezellige werkomgeving.

Ik besef ook ten zeerste dat ik een lot uit de loterij heb! Gelukkig is er nog wel veel te leren voor FAPAD dus ik ben voorlopig nog niet klaar hier. Ik ben dan ook blij dat ik de komende jaren bij FAPAD werk!
 
 
    

We beleefden net de meest intense dagen ooit ... een inleefverblijf om nooit te vergeten ... een verrijking, een levenservaring, een WAW en een OHHHH... We leefden elk in een gezin mee gedurende 2 volle dagen. We mochten er vertellen over ons leven, we luisterden naar het hunne, we gingen gras halen voor hun dieren, we plantten aardappelen, we bemestten met de blote hand, we aten mee, we genoten mee, we werden verrast door een verhaal van hoop ... We kunnen nog veel leren van de mensen hier, hoe primitief ze hier ook nog leven. Echt ongewoon, geen woorden om alles te beschrijven, sommigen van ons vertelden 100 uit, anderen bleven er stilletjes bij ...

Vandaag mochten we een klein beetje toeristen met een rondrit door de Heilige Vallei, van contrast gesproken...

Een dikke knuffel en tot heel heel gauw

An en Joke

Vandaag laatste dag in Arequipa. We hebben net een reflectiemoment achter de rug om eens te zien hoe het met de moraal van iedereen gesteld is. De meest indrukmakende momenten waren de mijnbezoeken. Het water was oranje van vervuiling en de getuigenis van Maria over haar 3 kinderen die kanker hadden was aangrijpend. Die mensen kunnen er zelf niets aan doen, maar dragen wel de gevolgen van de mijnbouw.

Het is een complex probleem, de mijnen verschaffen werk maar vervuilen tegelijk de omgeving waardoor de mensen geen drinkbaar water hebben en een te hoog gehalte aan lood in het bloed hebben. Ondertussen is het onmogelijk om het water en de omgeving te recupereren, maar Broederlijk Delen geeft niet op en strijdt tegen het onrecht dat de fabrieken de bevolking aan doen. In La Oroya is daardoor een mijn wel gesloten, althans tijdelijk. Daardoor hebben de mensen geen werk meer, maar ... Het heeft allemaal zijn voor- en nadelen.

In Cerro de Pasco hebben we een supergrote mijn gezien, op de hoogste stad ter wereld. En we zullen het geweten hebben, niet iedereen kon de hoogte even goed verdragen, maar de groep houdt zeer goed rekening met elkaar. Dat was een van de leuke zaken tot nog toe, dat we met zijn allen rekening houden met elkaar en goed zorgen voor mekaar.

Andere zaken die ons zullen bij blijven. de verhalen van de jongeren van Don Bosco, de kinderen die geen schoentjes hebben in Majes, die zeggen dat ze dorst hebben, de vergadering met de politica en de plaatselijke bevolking in Majes... het zal blijven nazinderen.

Over het algemeen zorgt deze reis voor een hogere betrokkenheid. De theorie in praktijk gebracht, we kennen al die problemen wel van de lessen en zo, maar nu kunen we gezichten plakken op al die mensen. Dat blijft toch beter plakken dan.

Nu gaan we naar de inleefverblijven, dus even geduld :)

Tot de volgende!
Joke Bekaert

Weinig tijd om te verwoorden wat we de laatste 3 dagen meemaakten. Ongeloof, ontroering, WAW, amai, niet te doen, crimineel, ... dit zijn de termen die we de laatste 3 dagen in de mond namen bij het bezoek aan La Oroya , Tarma, Cerro de Pasco en de Stille Oceaan ... Nu vlug vlug de taxi in en dan de bus op naar Arequipa. Alles goed

De wekkers stonden deze morgen om 6,45u of dat dachten sommigen toch. Nog wat moe van de lange reis, sprongen sommigen onder ons dolenthousiast om 5,45u uit hun beddeke, Dit was nu ook niet echt nodig ,,, In ieder geval, om 7,30u werden we na een verkwikkende, koude douche verwacht aan de ontbijttafel, maar daarvoor mochten eerst nog een paar vrijwilligers mee naar de winkel de inkopen doen. We mochten onmiddellijk weer ons beste Spaans bovenhalen, maar de pistolets smaakten er niet slechter om, integendeel ...

Ons dagprogramma bestaat uit een bezoek aan het Don Bosco college en Lima zelf en daarvoor deelt de Padre ons in in familias, telkens 2 Peruaanse jongeren, 1 begeleider, 1 leerkracht en 4 van onze leerlingen. De rondleiding in deze technische school liet ons de machinezaal, burelen, klassen en de prachtige speelplaats zien, een perfect beeld van het reilen en zeilen, ook al is het hier nu ook vakantie. Daarna waren we klaar voor het echte werk, recht het centrum in, van plaza naar plaza, met onder andere een bezoek aan het Museo de los Minerales. Om 13u stonden we een busje op te wachten dat ons recht omhoog naar San Cristobal leidde, een ongewoon zicht op deze hoofdstad, met zijn mooie en minder mooie kanten. Ons middagmaal wordt ons geserveerd rond 14.45u in het eerste Don Bosco college in Peru. Na een toost met Salesiaanse wijn, kregen we als voorgerecht `papa de ...`, een aardappel met een specifiek sausje. Pollo con arroz (met koriander) was ons hoofdgrecht en we eindigden met een soort jelly van mais (wat niet iedereen kon bekoren). Lima doorkruisend, zakten we af richting slaapplaats, waar we uitgedaagd werden voor een matchke volleybal en voetbal Peru-Belgica. De vriendschapsbanden optimaal gesmeed, zijn we nu klaar voor een fiesta de noche ... Hasta luego ...

Morgen en overmorgen bezoeken we Tarma en Cerro de Pasco, waardoor we er ten vroegste donderdag weer zijn.  

P.S. Bij enkelen rezen de inzichten dat niet alles vanzelfsprekend is. Zo mag je niet verwachten dat er water uit de douche komt, of dat je de badkamerdeur zomaar open krijgt, of dat auto`s je vriendelijk over laten, bij `groen voor voetgangers` en een zebrapad, dat de Peruanen zeer veel moeten werken om er weinig voor in de plaats te krijgen, maar niet klagen... wat wij al te gemakkelijk zouden doen. We vinden het positief dat onze leerlingen oog hebben voor dergelijke zaken.

Muchos saludos

An Maes en Joke Bekaert

Aangekomen!

In Zaventem wat vertraging opgelopen bij het controleren van alles en iedereen, maar kunnen vertrekken. Ook de lange vlucht van Madrid naar Lima hebben we allemaal overleefd en de bagage van iedereen was ook aanwezig. Dus nu kunnen we allen met een gerust hart slapen. Deze avond werden we verwelkomd in het centrum van Don Bosco in Lima, waar heel wat jongens werken en wonen. Met een dansje en een extra avondmaal hebben we ons Peruaans avontuur gestart.

Snel hoor je er meer van, maar nu dringend de bedstee opzoeken.

Joke Bekaert

Hallo

Nog 3 keer slapen en we worden in alle vroegte verwacht in Zaventem. Hopelijk is er tegen dan al redelijk onderhandeld, zodat er niet meer gestaakt hoeft te worden.
Als leerkracht ben ik nog volop bezig met het bespreken van schoolresultaten om die morgen aan de ouders te kunnen meedelen. Vrijdag en zaterdag worden de laatste momenten om de valies in orde te brengen. Warme én 'koude' kledij, attenties voor de gastgezinnen, slaapzak, fotoboekje (om te tonen hoe België is)... én onze 5 zintuigen!

Van Mieke Casteleyn kregen we volgend tekstje toegestuurd (die zij op haar beurt gemaild gekregen had toen zij zelf op inleefreis trok naar Bolivia):

“Als je straks vertrekt, mag je één iets zèker niet vergeten: jouw 5 zintuigen. Neem ze mee …
… om te luisteren naar wat mensen ginds te vertellen hebben
… om te zien hoe krachtdadig mensen in het leven staan – ondanks soms zoveel onrecht
… om te ruiken wat je nog nooit eerder rook
… om dingen te proeven waar je het bestaan niet vanaf wist
… om een gevoel te krijgen dat je nooit meer los laat!
En als ik één tip mag geven, probeer dan vooral te zwijgen om later, als je terug bent, nooit meer je mond te houden!”

Dit kon ik jullie niet onthouden. Wij zullen het indachtig zijn op reis en zullen jullie na onze reis overspoelen met allerhande verhalen over de meest diverse ervaringen.

Ik verlang al om te vertrekken, een nieuw avontuur tegemoet, dat ons ongetwijfeld nog lang erna zal bezig houden!
Joke Bekaert