Zuid-Afrika: kiezen voor werk bij een ngo

Xolani Zondi is 29 jaar en is onlangs in dienst getreden bij Zimele, een partnerorganisatie van Broederlijk Delen die vooral met gemeenschappen werkt rond het genereren van inkomsten via handwerk en landbouwprojecten. Daarnaast organiseren ze trainingen in ondernemerschap en zelfredzaamheid, worden spaarprogramma’s opgezet en er is aandacht voor traumaverwerking en algemeen welzijn van de gemeenschappen. Ook educatie rond HIV/Aids komt hierbij aan bod.

Op een avond, tijdens het partnerseminarie leerden we deze verstandige jonge man beter kennen. Hij werd opgevoed door zijn grootmoeder en familie, die werkt op de boerderij van een blanke boer. Zelf hadden ze ook enkele dieren. Die werden ’s morgens, voor school, uitgelaten door hem en enkele kozijnen. Vooral in de winter was dat, zonder schoenen, hard. Het was dan donker en vroor. Er werd daarom gevochten om als eerste de koude voeten in een verse koeientaart te kunnen duwen. Daarna was het wachten op een warme urinestraal om de voeten af te spoelen én op te warmen.

Omdat ze daarna stonken en te laat kwamen op school, werden ze door de leerkracht ontvangen met een pak slaag. Een dagelijkse terugkerende tafereel…

De droom van die jongens was om tractorbestuurder te kunnen worden, dat was het hoogste beroep in hun beperkte leefwereld. Tot op een dag, een veearts in witte jas, en rijdend met een 4x4 zijn ronde deed. Een nieuwe droom was geboren, en Xolandi wilde en zou vechten voor een betere toekomst.

Hij was goed in wetenschappen en werd aangespoord om ingenieur te worden. Maar zijn hart lag elders, en studeerde daarom daarna sociologie. Hij startte een eigen bouwbedrijf en kon met die inkomsten zijn studies betalen.

Eerder dan snel rijk te worden, besloot hij zijn bedrijf over te laten aan familieleden, en ondertussen is hij voor 80% aan de slag bij Zimele. Werkend met arme gemeenschappen. Hij spreekt ook regelmatig voor studenten en andere jonge mensen, om hen te motiveren iets te maken van hun toekomst.

Het was een oprecht verhaal waar je alleen met veel respect kunt naar luisteren. Vooral de keuze voor een sociaal engagement is opmerkelijk in een land waar het nastreven van status en materieel bezit hoog staat aangeschreven.

Het partnerseminarie van 16-17 september

Anderhalve dag waren we samen op een afgelegen domein, in de mist en met het haardvuur aan. De gesprekken en uitwisselingen waren boeiend, en de discussies inhoudelijk sterk. Ondermeer de volgende thema’s kwamen aan bod:

• NGO moeten proberen om het overheidsbeleid te beïnvloeden, maar hoe doe je dat, samen werken met de overheid?
• Duurzame gemeenschapsstructuren opbouwen, het voorbeeld van ACAT dat aantoont dat het kan maar het is een moeizaam en vooral langdurig proces;
• Jonge mensen keren zich af van het platteland en landbouw maar vinden niet de job die ze zoeken. Ze blijven dus werkloos thuis zitten, zonder perspectief en met alle risico’s van dien (drugs, losbandigheid, passiviteit etc.).