Vredespelrimage: eindigen in schoonheid

Is het toevallig dat we onze laatste dag beginnen met een bezoek aan een Aquaduct in Caesarea, daterend uit de Romeinse tijd? Zoals nu in het Israëlisch-Palestijns conflict speelde water toen ook al een belangrijke rol. Het is maar een van de prestigieuze bouwwerken die de Romeinen er nagelaten hebben naast het amfitheater, de hippodroom en vele andere. Veronique vertelt over Petrus, die op bezoek gevraagd wordt bij Simon, de leerlooier. Bij God telt geen aanzien des persoons. Gods adem kan neerdalen over hen. Is het een droom, een utopie dat dit ooit realiteit wordt in het Israëlisch- Palestijns conflict?

We lunchen in een Kibboets in de buurt. Elisabeth vertelt ons over het leven in de Kibboets. Het patriotisme druipt eraf. Ze is fier dat haar zoon in het leger dient. Na de middag ontmoeten we Leora Garton, werkzaam bij Gisha, een partner van Broederlijk Delen. Gisha - Legal center for freedom of movement- werkt een vijftal jaren rond mensenrechten in de Gazastrook. Leora is een gedreven jonge vrouw die –al mag ze zelf in Gaza niet binnen- werkt aan meer bewegingsvrijheid voor Palestijnen, dit met alle legale middelen en met nieuwe media. Leora kijkt positief naar de toekomst.

We eindigen in schoonheid: bij een mooie zonsondergang wandelen we naar de oude stad van Jaffa. Het is er feeëriek, zeker in de artiestenwijk. Tijdens ons laatste avondmaal proeven we heerlijke mezze en verse vis. Tot op het laatste moment worden we geconfronteerd met bewegingsbeperking voor Palestijnen. De ober die ons bedient komt uit de Westoever en gaat eenmaal per maand naar zijn gezin, via wegen waar de muur nog niet voltooid is.
En nu zitten we hier in de luchthaven….klaar om terug te keren. Hopen indrukken wemelen ons door het hoofd… ervaringen die ons de keel toesnoeren en ook hoopvol zijn voor de toekomst.
- Muren, muren…..ze scheiden mensen. Negen meter hoog beton verhindert mensen om contacten te leggen, om toenadering te zoeken. Hallucinant!
- In het vluchtelingenkamp van Bethlehem houden ouders en kinderen na zestig jaar voor henzelf en hun kinderen de hoop levend om ooit terug te keren.
- Op de hoge muren rond het vluchtelingenkamp zijn de vroegere dorpen geschilderd met hun naam erbij. Maar deze dorpen zijn letterlijk van de kaart geveegd. Toen iemand van de groep vroeg aan een vader om op een wegenkaart hun vroegere dorp aan te wijzen, kon hij alleen een streek aanwijzen. De nieuwe kaarten zijn duidelijk, de dorpen bestaan niet meer.
- In Hebron gezien: naast de muur, in een verlaten straat is een hinkelperk geschilderd. Waar zijn de spelende kinderen?
- Jeruzalem, muren, oude en nieuwe; godsdiensten die ieder hun plaats opeisen. Christelijke denominaties met elk hun eigen heilig plekje…..gek toch voor een man die niet eens een steen had om……
- Breaking the Silence: het valt me op dat de Israëlische ex-militair die ons rondleidt ons bijna altijd toespreekt vlakbij een wachtpost,… ‘jonge Israëli luister a.u.b. mee, ik demoniseer niet jou, maar het immorele wat jij moet uitvoeren.’
- Hoop en toekomst in de getuigenis van iemand van ‘Parents’ Circle’, een Israëlische vader die een kind verloor door een bomaanslag, maar wie het lukt om zijn diep verdriet om te buigen in kracht om tegen de stroom in te roeien.
Dank je Brigitte, Veronique en Tamar voor jullie deskundige begeleiding. Dank lieve Israëli’s en Palestijnen en anderen die we mochten ontmoeten en met wie we in gesprek gingen.
Sjaloom, Salam, vrede