Voldongen feiten

Wie stelt voorwaarden en wie creëert voortdurend voldongen feiten?

Een bericht in NRC-Handelsblad van 9 november 2010 trekt mijn aandacht. “Israël kondigt bouw aan in Oost-Jeruzalem.” Deze aankondiging viel samen met het bezoek van Israëlisch premier Netanyahu aan de VS. Het is niet de eerste keer dat dit soort aankondigingen gebeuren op het ogenblik dat de VS (hernieuwde) inspanningen doet om de vredesgesprekken (terug) op gang te trekken.

De laatste inspanning dateert van begin september, maar lijkt ondertussen alweer een stille dood te sterven. Dit heeft de Israëlische staat er niet van weerhouden de tijdelijke, gefragmenteerde bouwstop niet te verlengen. Hierdoor bouwen de kolonisten met nog meer ijver dan voorheen op de Westelijke Jordaanoever en in Oost-Jerusalem nieuwe woningen in de nederzettingen.

Overigens, volgens Netanyahu (en met hem zowat 80 of meer % van de Israëlische bevolking) volkomen terecht. De bouwstop was tijdelijk, en gefragmenteerd wat de bezette gebieden betrof. Hij gold niet voor Oost-Jeruzalem omdat Israël Jeruzalem als zijn eeuwige en ondeelbare hoofdstad beschouwt.

En dan komt de vraag: wie stelt voorwaarden en wie creëert voldongen feiten waardoor gesprekken geen of nauwelijks nog zin hebben? Dixit Netanyahu: “Als de Palestijnse leiders werkelijk vrede willen, moeten ze ophouden vooraf voorwaarden te stellen en in plaats daarvan moeten ze de vredesonderhandelingen hervatten”. Dixit Sa’eb Erekat: “Netanyahu is vastbesloten het vredesproces te vernietigen”.

Enkele weken geleden stelde Netanyahu dat de bouwstop van nieuwe nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever (dus niet Oost-Jerusalem) tijdelijk zou kunnen verlengd worden, wanneer de Palestijnen de staat Israël zouden erkennen als een “Joodse staat”. Dit noemt men het tijdelijke aanbieden en het eeuwige in de plaats krijgen.

Het antwoord op bovenstaande vraag is dan ook makkelijk gegeven. Israël blijft op het terrein voldongen feiten creëren en verwijt de Palestijnen wat het zelf in veel grotere mate doet: voorwaarden stellen waardoor elk verder gesprek onmogelijk gemaakt wordt.

Ik kan Rudi Vranckx dan ook volledig bijtreden als hij vreest dat in 2015 het Israëlisch–Palestijns conflict nog altijd niet zal opgelost zijn, niettegenstaande er de afgelopen 60 jaar voldoende voorstellen op tafel lagen die voor beide gemeenschappen leefbaar waren.

Jos De Wit, vrijwilliger werkgroep Israël-Palestina van Broederlijk Delen en Pax Christi Vlaanderen