Te weinig en te traag

(12-12-2011)

In Durban is de klimaattop afgerond met een akkoord. Een akkoord dat ontoereikend is en pas op termijn iets kan betekenen, terwijl actie juist nu dringend is. Het klimaatakkoord van Durban is een kleine stap vooruit, maar volstaat niet om de armste landen te beschermen.

CIDSE, de internationale koepel van katholieke ontwikkelingsorganisaties waar ook Broederlijk Delen lid van is, vindt het Durban-akkoord ontoereikend om klimaatveranderingen aan te pakken en ontwikkelingslanden te beschermen tegen de gevolgen ervan.

Ruim 24 uur later dan voorzien bereikten de regeringsvertegenwoordigers een akkoord op de COP17-vergadering in Durban (Zuid-Afrika). De bijkomende elementen in de nieuwe overeenkomst zijn een stap vooruit maar gaan niet ver genoeg in de bescherming van de meest kwetsbare landen die vandaag de negatieve gevolgen van de klimaatverandering al voelen. Ze volstaan evenmin om de gemiddelde globale temperatuurstijging onder de cruciale 2°C te houden.

CIDSE ziet het uiteindelijke Durban-akkoord als een stap naar een globaal klimaatbeleid. Het akkoord erkent ook de implementatie van het Groen Klimaat Fonds als beleidsinstrument voor klimaatfinanciering. Ondanks deze belangrijke elementen, blijft het gebrek aan politieke ambitie rond mitigatie en financiering een gevaar voor klimaatgerechtigheid en voor kwetsbare gemeenschappen. Zij dragen nochtans de kleinste verantwoordelijkheid voor de huidige dramatische uitstoot van broeikasgassen.

Bernd Nilles, secretaris-generaal van CIDSE: ‘Wereldwijd keken ontwikkelingslanden met hooggespannen verwachtingen naar deze ‘Afrikaanse’ klimaattop. Het was de verantwoordelijkheid van de ontwikkelde landen om op die vraag naar klimaatrechtvaardigheid in te gaan. De overeenkomsten zijn een eerste stap, maar helaas volstaan ze niet om aan de noden van de armste landen tegemoet te komen. Daar is veel meer voor nodig.’

Het Verdrag van Kyoto bleef overeind in Durban en een toekomstige overeenkomst over wettelijk bindende emissiereducties is nog altijd mogelijk. Het blijft echter onduidelijk op welke termijn die er moeten komen en wat hun ambitie precies is. We moeten snel een brug slaan tussen de huidige maatregelen en de stappen die we volgens wetenschappers nog moeten zetten om schadelijke klimaatveranderingen te vermijden.

De beslissing van de COP over een globaal akkoord voor emissiereducties voor alle landen, is een belangrijke stap, maar sommige vragen blijven onbeantwoord.  Een globale overeenkomst over het terugdringen van emissies helpt de klimaatcrisis enkel oplossen als ze wettelijk bindend is. Zo’n akkoord is enkel rechtvaardig als de reductiedoelstellingen per land gebaseerd zijn op de historische uitstoot van broeikasgassen.

De invoering van het Groen Klimaat Fonds is een belangrijke stap voorwaarts en een efficiënte hefboom voor adaptatie en mitigatie in ontwikkelingslanden. Maar het fonds kan weinig verschil maken als er vooraf geen duidelijke afspraken gemaakt worden over de financiering. De ontwikkelde landen moeten nog steeds aangeven met welke (nieuwe) geldbronnen ze dit fonds op lange termijn leefbaar zullen houden. Daarover zullen ze pas volgend jaar een akkoord sluiten op de COP18 in Quatar. Het is de verantwoordelijkheid van de ontwikkelde landen om hier garanties rond te geven.

Broederlijk Delen voerde in 2010 campagne rond klimaatverandering en de gevolgen voor kleinschalige boeren in het Zuiden. Ook 11.11.11 voerde dit jaar campagne rond dit thema en voert het met het ‘platform klimaatrechtvaardigheid’ ook politieke actie voor een rechtvaardig klimaatakkoord.