Schrijversduo op inleefreis naar Colombia

Marc Hendrickx en Dirk Dobbeleers zijn twee auteurs die verhalen schrijven rond een sociaal-maatschappelijk relevant thema’s voor adolescenten. “Wapenland” is de titel van hun volgende project en zoomt in op de mensenrechtensituatie in Colombia. Broederlijk Delen is één van de betrokken partners in de productie en verzorgde tijdens de paasvakantie een fel gesmaakte inleefreis naar het Colombiaanse binnenland.

De productie “Wapenland” zal in het najaar van 2010 uitkomen en zal net als de vorige producties van het schrijversduo minstens 3 jaar lang van school naar school toeren in Vlaanderen en Wallonië. Met de millenniumdoelstellingen tegen 2015 steeds duidelijker in het vizier kozen de auteurs er dit keer voor om te gaan voor een project rond de thema’s “mensenrechten” en “ontheemding” in Colombia. Omdat dit niet meteen thema’s zijn waar de modale Belgische 15-jarige van wakker ligt kozen ze ervoor om te gaan voor een verhaal dat voldoende exotiek, avontuur, spanning en romantiek bevat om jonge kerels en meisjes aan te spreken, en hen vervolgens vanuit die achtergrond vertrouwd te maken met een uitermate belangrijke, maar zwaar onderbelichte realiteit.

In “Wapenland” neemt de pa van een 15-jarige jongen het aanbod van zijn werkgever aan om in Bogotá het netwerk van een koffiebedrijf aan te passen. Voor zoonlief wordt dit het begin van een avontuur dat hem vanuit de drukke miljoenenstad Bogotá tot in de Cauca-regio zal brengen. Op voorstel van Broederlijk Delen deden Hendrickx en Dobbeleers in de paasvakantie een voorbereidende reis naar Colombia. Ze konden hiervoor rekenen op de contacten van Broederlijk Delen in Bogotá en in Cauca-departement. Deze regio is één van de streken waar de burgerbevolking nog steeds geklemd zit tussen diverse gewapende groeperingen: guerrilla’s, leger en paramilitaire groepen, drugsbendes. Het is ook de streek waar de wieg staat van het inheemse verzet tegen het grootgrondbezit en waar vorig jaar een indrukwekkende mobilisatie vertrok richting Bogotá om de eisen van de inheemse en de sociale bewegingen kracht bij te zetten.

Marc: “Het programma dat Broederlijk Delen voor ons samenstelde viel nauwelijks te verbeteren… Eerst en vooral werden we voortdurend u-i-t-s-t-e-k-e-n-d begeleidt. Ofwel door een lokaal iemand, ofwel door de coöperant Gert Steenssens die met ons mee naar Cauca reisde. Wat maakte dat alle introducties vlot verliepen en we bij heel wat organisaties en privé-personen terecht konden zonder dat we eerst door een muur van wantrouwen moesten breken. Gesprekken konden dieper gaan, intenser zijn, opener ook, dan verwacht.”

Dirk: “Het resultaat is niet alleen dat we zelf meer doordrongen raakten van het belang om dit verhaal te vertellen aan de jongeren van bij ons, waarvan de meesten geen idéé hebben… Maar ook dat we met massa’s bruikbare notities én fysiek materiaal terugkwamen… Zaken die maken dat “Wapenland” enorm gaat winnen aan (overtuigings)kracht eens klaar.”

Marc: “Ja, absoluut. Het zal jongeren van bij ons óók extra aanspreken. Niet alleen door de grotere intensiteit, maar ook door iets wat ons frappeerde en ons met de neus drukte op het feit dat dit echt wel 2009 is, een tijd waarin technologie regeert… We waren in een barrio in de Caucaregio, in de buitenwijken van Popayán om concreet te zijn. Het is al sterk dat je indrukken van zo’n sloppenwijk kan opdoen in het gezelschap van lokale mensen. Dat geeft je een gevoel van de sfeer. Een gevoel dat je later kan oproepen in je verhaal, wat je onmogelijk kan verwerven enkel en alleen door het doornemen van documentatie. Je staat daar bij mensen die zo goed als niets hebben, maar indrukwekkend fier en proper zijn.”
 
Dirk: “En toen moest het strafste nog komen…”

Marc: “Inderdaad, want zie, een lokale organisatie had er een jeugdwerking uit de grond gestampt voor de jongeren van de wijk. Die jongens en meisjes waren natuurlijk heel geïnteresseerd om te horen wat die twee rare westerlingen daar kwamen uitspoken. Het werd al snel een zoveelste geanimeerde babbel, maar dit keer ook meer dan dat…”

Dirk: “Bleek dat twee jongens samen een hiphopgroepje hadden, en dat de jeugdwerking zopas hun eerste concertnamiddag had gegeven.”

Marc: “Resultaat? Je zit daar in een sloppenwijk samen met twee snaken van 17 en 19 die materieel gesproken niks bezitten, maar die zich niet nog dieper in de afgrond hebben gestort door zich over te geven aan lijmsnuiven of andere drugs. Neen, die gasten schreven songteksten, zongen, traden op…”

Dirk: “En dankzij de steun van het project in kwestie hadden ze dat concert niet alleen gegeven, maar ook gefilmd. En hebben ze een behoorlijk professioneel opgenomen eigen cd uit.”

Marc: “Dat is dus écht 2009… Tien, twintig jaar geleden zou het maken van zo’n opnames nog een pak geld gekost hebben. Nu kan dat zomaar, out of the blue, in prima kwaliteit uitmonden. We hebben hen niet alleen alle geluk toegewenst met hun muziekproject, we hebben voor een rechtvaardige prijs meteen ook wat materiaal van hen gekocht voor de theaterproductie! Vonden ze zelf ook te gek… vanuit de dorre ellende van een achterbuurtwijk reist hun werk naar theaterpodia in België!”

Dirk: “Een mooie blijk van het optimisme, de werkkracht en de wil om er iets van te maken dat de jonge Colombianen kenmerkt.”

Marc: “Ik had het niet beter kunnen zeggen. Hun veerkracht is indrukwekkend. Hun interesse in wat wij daar kwamen doen was dat trouwens al evenzeer. Wel 100 keer kregen we de vraag of we onze tekst in 2010 ook niet in het Spaans kunnen aanleveren, zodat ze er óók mee aan de slag kunnen. Iets waar we zeker achteraan gaan.”

Marc en Dirk lichten daarmee slechts één tip van de sluier. Ze zijn al evenzeer te spreken over hun bezoeken aan diverse organisaties én individuen die de Colombiaanse realiteit aan den lijve mochten ondervinden. Zo aanhoorden ze de getuigenis van een familie desplazados met inbegrip van alle gruwelijke details. Met NASA-indianen discussieerden ze lang over authenticiteit, het verlies van identiteit bij de jongere generatie wanneer die als ontheemden meerdere jaren op een plek wonen ver weg van hun oorspronkelijke buurt (in de hoofdstad bijvoorbeeld) en hoe een NASA-meisje daar zou reageren op de verliefdheid van een westerse jongen. Heel wat aandacht ging in de contacten ook naar het milieu. De dramatische effecten van monoculturen, vaak ter wille van evoluties die in het westen (zeker door de modale jongere) als ‘positief’ worden ingeschat, maar die totaal voorbij gaan aan de effecten in dat verre, wonderlijke land dat Colombia is. Een extra thema dat in het “Wapenland” verhaal zeker een belangrijke rol zal gaan spelen!

Wat nu volgt is nog een jaartje van keihard werken. Het duo moet immers eerst de definitieve tekst van het boek afwerken, waarna dit in vertaling kan én in bewerking door de theatermensen. Voorjaar 2010 zijn enkele theater try-outs voorzien, waarna in het najaar de première volgt in Vlaanderen en in Wallonië, met mogelijk extra versies in Nederland en Frankrijk. Broederlijk Delen blijft betrokken doorheen de verdere ontwikkeling van het project. Zie binnenkort voor meer info op www.bvbapubliek.be.