Port-au-Prince: Een stad van tenten

Onze medewerker Raf Stassen is net terug uit Haïti. Als verantwoordelijke voor het continent Zuid-Amerika bezocht hij onze partners. Samen met Rhoddy Petit, verantwoordelijke voor Haïti en Gerrit Matton, steunpunt ter plaatse, bracht hij de geleden schade in kaart. De heropbouw is gestart. Raf getuigt over de situatie.

In Port au Prince tekent zich een nieuwe sociale realiteit af. Terwijl de mensen in de kampen een nieuwe groep van uitgeslotenen vormen, hebben anderen de draad weer opgenomen. Ze hebben hun huis nog. We zagen hen dagelijks tussen de puinhopen en de tentenkampen naar hun werk trekken. Een bevreemdende situatie als je weet dat onder de ingestortte huizen en appartementsblokken nog steeds lichamen liggen.

Hier en daar zijn mensen aan het werk om met hamer, schop en kruiwagen ingestortte gebouwen op te ruimen. Zo hebben velen weer werk en een loon. Het leeuwendeel van het werk gebeurt hier met de hand. Het puin ruimen zal nog maanden duren. Er is niet veel zwaar materieel voorhanden. En er zijn nog ontelbare huizen die moeten worden afgebroken omdat ze onherstelbaar beschadigd en dus gevaarlijk zijn. De Haïtiaanse staat is echter de grote afwezige. Mensen weten niet wat ze doet of wat ze van plan is.

Port-au-Prince lijkt een belegerde stad. In de baai liggen enkele oorlogsschepen. De soldaten van de Verenigde Naties, de Verenigde Staten en Canada patrouilleren met jeeps die te groot en te breed zijn voor de straten en veroorzaken opstoppingen. Helicopters vliegen regelmatig over... Ik vraag me af waarom en voor wie ze hier al die tanks hebben staan. Er is hier geen oorlog, enkel miljoenen mensen in nood.

De hulpverlening draait op volle toeren. De noden zijn echter groot. De centrale tentenkampen in de stad zijn in vrij goede staat: nieuwe tenten, douches, gratis medische verzorging, voedselbedeling. Het is er allemaal voorhanden. Als je echter naar de buitenranden van de stad trekt of naar het platteland, dan zie je de kwaliteit van onderkomens veranderen van een degelijke tent naar wat kartonnen dozen op houten stokken en hier en daar een stukje plastiek.

Gelukkig is de lokale informele economie in Haïti niet kapot te krijgen. Overal wordt weer handel gedreven. En zelfs in de tentenkampen zie je nu hoe de vrouwen hun nagels laten bijwerken in het plaatselijke "tent-beautysalon". Niettegenstaande de toestand is het eigenlijk vrij rustig hier, maar die rust kan volgens onze partners op eender welk moment verdwenen zijn, wanneer het geduld van de bevolking op is.