'Onze blanke'

We naderen de helft van mijn periode hier bij ADM dus nog eens een goede gelegenheid om een nieuwsbrief door te sturen. Tot nog toe is alles dik in orde: de gezondheid blijft goed standhouden, de samenwerking met de collega’s verloopt naar wens en de inburgering in Gafunzo is zodanig goed dat ze tegenwoordig al spreken van umuzungu wanjye (onze blanke). Enkel de taal onder de knie krijgen blijft nog een probleem.

Het werk verloopt ook naar wens. Zo heb ik mij de afgelopen anderhalve maand oa. bezig gehouden met het verbeteren van alledaagse activiteiten, zoals: hoe een degelijk rapport schrijven (lay-out, inhoud), hoe communiceren met de verschillende groupements, hoe het werk organiseren…

In vele gevallen zijn dat eenvoudige correcties maar die een grote impact kunnen hebben op de efficiëntie. Bijvoorbeeld: wanneer een verantwoordelijke van een groupement wordt uitgenodigd op het bureau gebeurt dit praktisch altijd door een van de twee animatoren. Eugene of Pacific passeert bij de desbetreffende persoon thuis om hem of haar persoonlijk uit te nodigen. In veel gevallen is er niemand thuis en tot nog toe keerde ze onverricht ter zaken terug naar het bureau en ging de afspraak niet door. Ik heb hun nu duidelijk gemaakt dat indien er niemand thuis is ze een briefje of uitnodiging onder de deur moeten schuiven zodat de persoon in kwestie ten minste op de hoogte is. Zo weet de persoon dat ADM hem of haar wil spreken en in de meeste gevallen komen ze dan ook binnen de twee weken langs op het bureau. Het is niet zoals bij ons eventjes bellen of een brief posten maar uiteindelijk geraken we er op deze manier ook wel.

Afgelopen weken heb ik mij tevens bezig gehouden met het introduceren van een aantal boomsoorten in de pépinière die gebruikt kunnen worden voor: dierlijke –of menselijke consumptie, erosiebestrijding, brand en constructiehout en environmental improvement. Omdat de bestaande pépinière niet groot genoeg was, hebben Munyaneza (de klusjesman van het huis), Eugene en ik ons een dag geamuseerd met de uitbreiding ervan. Degelijk materiaal ontbreekt hier, maar gelukkig is er nog altijd de machete die gebruikt kan worden voor zowel het graven van putten als voor het kappen van de steunpalen als voor het kappen van papyrus dat dient als dakbedekking. Uiteraard bleven ‘toevallige’ passanten wel eventjes kijken, of beter gezegd staren, hoe umuzungu met zijn blote handen in de aarde aan het dabben was. Sommige Rwandezen denken echt dat een blanke allergisch is voor eender welke soort fysieke inspanning. Tegen 16u zat het werk erop en konden we met fierheid ons meesterwerk vastleggen op gevoelige plaat. Afgelopen week waren er al kiemplantjes van leucaena leucocephala en calliandra calothyrsus, helaas heeft een of ander koebeest in de nacht van 16 op 17 juli staan dansen op ons kweekbed en zijn er redelijk wat plantjes gesneuveld.

Uiteraard schiet er buiten het werk nog voldoende vrije tijd over om het een en ander te bezoeken. Zo zijn we met de hele ploeg van ADM (inclusief de leden van l’Assemblé Générale) op donderdag 12 juli op safari geweest in Park Akagera, met alles er op en er aan. Een Toyota Landcruiser onder ons gat, picknick in de koffer, een gids om de weg te wijzen en iedereen bij de pinken om zelfs het kleinste diertje niet te moeten missen. Het begin was veel belovend. Na ca 1,5 uur hadden we al giraffen, zebra’s, buffels, impala’s en enkele bavianen weten te vinden. Het ene dier is wel al wat gemakkelijker te zien dan het andere. Natuurlijk werden de nodige foto’s genomen en de indien mogelijk zelfs met personen en dieren op eenzelfde foto. Vol goede moed gingen we verder op speurtocht maar jammer genoeg besloten de parkdieren dat het welletjes was geweest. Buiten wat antilopen, talrijke vogels en een stel vanuit het water loerende nijlpaardogen hielde ze zich verbazend goed verborgen. Achteraf, uiteraard dan pas, wist de gids mij te vertellen dat het in het droogseizoen niet gemakkelijk is om veel dieren terug te vinden omdat ze zich over grote afstanden verplaatsen op zoek naar voedsel. Ik zal in november tijdens het regenseizoen met mijn twee West-Vlaamse vagebonden moeten terugkeren als ik toch nog olifanten, leeuwen en dergelijke voor de lens wil krijgen. Om deze, ondanks de tegenwerking van moeder natuur, toch wel zeer amusante dag in schoonheid af te sluiten hebben we ons gestationeerd in een gezellig cafeetje om al het parkstof door te spoelen met een mutzig of primus ikonje.

Het droogseizoen gaat ondertussen rustig verder en heeft de wegen in één grote stofwolk veranderd. Het enige ‘voordeel’ hiervan is dat op het eind van de dag iedereen onder een laag stof zit waardoor het verschil tussen blank en zwart minder goed te onderscheiden valt. Ik wacht wel nog altijd op de dag dat ik mij in het openbaar kan begeven zonder het middelpunt van de belangstelling te zijn, maar ik vermoed dat dat niet hier in Gafunzo zal zijn.