Links naar Londen met Lies Cox

(09-03-2010 - Inge Struye)

Lies Cox is één van de enthousiaste deelnemers aan ‘Links naar Londen’. De opbrengst van deze fietsactie gaat naar projecten in Zuid- Afrika.

Ga mee met Lies en Links naar Londen!Meer informatie »

Lies Cox

“Broederlijk Delen steunt projecten waar ik me helemaal in kan vinden”, zegt Lies. Vijf jaar geleden bezocht ze Burkina Faso. Ze werd er getroffen door de kracht en moed van de lokale bevolking. Maar haar band met het Zuiden is niet de enige drijfveer om mee te fietsen. “Dit jaar word ik veertig en het ouder worden mag niet toeslaan”, lacht ze. Voor Lies is ‘Links naar Londen’ de ideale motivatie om te trainen en actief te blijven.

Het wordt een heuse uitdaging, want tochten van 100 kilometer en meer is ze niet gewoon. “Meestal fiets ik in de zomer, en vaak ga ik dan van Leuven naar Mechelen en terug. Ik zal moeten trainen!”

Lies is industrieel ingenieur biochemie. In haar vrije tijd sport ze regelmatig. Ze heeft een spinningabonnement en houdt van zwemmen. “Maar fietsen kun je buiten en op korte tijd zie je heel veel, meer dan bij wandelen”. Het aantal kilometers dat ze trapt, interesseert haar niet zo. Een kilometerteller heeft ze niet nodig. “Het gaat om het gevoel dat je eraan overhoudt. Dat je sportief geweest bent, en dat je genoten hebt van de omgeving.”

“Fietsen is geen mannensport, het is voor iedereen”, zegt ze overtuigd. Lies vindt dat meer vrouwen de stap moeten zetten om zich in te schrijven voor deze tocht. “Veel vrouwen van 40 hebben nood aan meer tijd voor zichzelf en dit is de ideale manier om dat te doen”, beweert ze. “Je springt uit de gewone sleur en je doet eens wat voor jezelf. Het mooie is dat je tegelijkertijd ook anderen helpt. Bij zo’n fietstocht als ‘Links naar Londen’ kom je bovendien met heel wat nieuwe mensen in contact en maak je kennis met de projecten van Broederlijk Delen. Zo trek je je wereld toch een beetje open. Nieuwe dingen beleven en ontdekken, ik heb dat nodig om gelukkig te zijn.”

Blog - Geluiden uit het Zuiden: Lees hier alle recente posts

  • Inleefverblijf en Cusco

    We beleefden net de meest intense dagen ooit ... een inleefverblijf om nooit te vergeten ... een verrijking, een levenservaring, een WAW en een OHHHH... We leefden elk in een gezin mee gedurende 2 volle dagen. We mochten er vertellen over ons leven, we luisterden naar het hunne, we gingen gras halen voor hun dieren, we plantten aardappelen, we bemestten met de blote hand, we aten mee, we genoten mee, we werden verrast door een verhaal van hoop ... We kunnen nog veel leren van de mensen hier, hoe primitief ze hier ook nog leven. Echt ongewoon, geen woorden om alles te beschrijven, sommigen van ons vertelden 100 uit, anderen bleven er stilletjes bij ...

    Vandaag mochten we een klein beetje toeristen met een rondrit door de Heilige Vallei, van contrast gesproken...

    Een dikke knuffel en tot heel heel gauw

    An en Joke

     

    Geschreven op zaterdag, 07 januari 2012 02:14 in Inleefreis
  • Arequipa

    Vandaag laatste dag in Arequipa. We hebben net een reflectiemoment achter de rug om eens te zien hoe het met de moraal van iedereen gesteld is. De meest indrukmakende momenten waren de mijnbezoeken. Het water was oranje van vervuiling en de getuigenis van Maria over haar 3 kinderen die kanker hadden was aangrijpend. Die mensen kunnen er zelf niets aan doen, maar dragen wel de gevolgen van de mijnbouw.

    Het is een complex probleem, de mijnen verschaffen werk maar vervuilen tegelijk de omgeving waardoor de mensen geen drinkbaar water hebben en een te hoog gehalte aan lood in het bloed hebben. Ondertussen is het onmogelijk om het water en de omgeving te recupereren, maar Broederlijk Delen geeft niet op en strijdt tegen het onrecht dat de fabrieken de bevolking aan doen. In La Oroya is daardoor een mijn wel gesloten, althans tijdelijk. Daardoor hebben de mensen geen werk meer, maar ... Het heeft allemaal zijn voor- en nadelen.

    In Cerro de Pasco hebben we een supergrote mijn gezien, op de hoogste stad ter wereld. En we zullen het geweten hebben, niet iedereen kon de hoogte even goed verdragen, maar de groep houdt zeer goed rekening met elkaar. Dat was een van de leuke zaken tot nog toe, dat we met zijn allen rekening houden met elkaar en goed zorgen voor mekaar.

    Andere zaken die ons zullen bij blijven. de verhalen van de jongeren van Don Bosco, de kinderen die geen schoentjes hebben in Majes, die zeggen dat ze dorst hebben, de vergadering met de politica en de plaatselijke bevolking in Majes... het zal blijven nazinderen.

    Over het algemeen zorgt deze reis voor een hogere betrokkenheid. De theorie in praktijk gebracht, we kennen al die problemen wel van de lessen en zo, maar nu kunen we gezichten plakken op al die mensen. Dat blijft toch beter plakken dan.

    Nu gaan we naar de inleefverblijven, dus even geduld :)

    Tot de volgende!
    Joke Bekaert

    Geschreven op zondag, 01 januari 2012 18:44 in Inleefreis
  • De laatste 3 dagen

    Weinig tijd om te verwoorden wat we de laatste 3 dagen meemaakten. Ongeloof, ontroering, WAW, amai, niet te doen, crimineel, ... dit zijn de termen die we de laatste 3 dagen in de mond namen bij het bezoek aan La Oroya , Tarma, Cerro de Pasco en de Stille Oceaan ... Nu vlug vlug de taxi in en dan de bus op naar Arequipa. Alles goed

    Geschreven op donderdag, 29 december 2011 23:37 in Inleefreis
  • De laatste 3 dagen

    Weinig tijd om te verwoorden wat we de laatste 3 dagen meemaakten. Ongeloof, ontroering, WAW, amai, niet te doen, crimineel, ... dit zijn de termen die we de laatste 3 dagen in de mond namen bij het bezoek aan La Oroya , Tarma, Cerro de Pasco en de Stille Oceaan ... Nu vlug vlug de taxi in en dan de bus op naar Arequipa. Alles goed

    Geschreven op donderdag, 29 december 2011 23:37 in Inleefreis
  • Dag 2 - Bezoek Don Bosco en Lima

    De wekkers stonden deze morgen om 6,45u of dat dachten sommigen toch. Nog wat moe van de lange reis, sprongen sommigen onder ons dolenthousiast om 5,45u uit hun beddeke, Dit was nu ook niet echt nodig ,,, In ieder geval, om 7,30u werden we na een verkwikkende, koude douche verwacht aan de ontbijttafel, maar daarvoor mochten eerst nog een paar vrijwilligers mee naar de winkel de inkopen doen. We mochten onmiddellijk weer ons beste Spaans bovenhalen, maar de pistolets smaakten er niet slechter om, integendeel ...

    Ons dagprogramma bestaat uit een bezoek aan het Don Bosco college en Lima zelf en daarvoor deelt de Padre ons in in familias, telkens 2 Peruaanse jongeren, 1 begeleider, 1 leerkracht en 4 van onze leerlingen. De rondleiding in deze technische school liet ons de machinezaal, burelen, klassen en de prachtige speelplaats zien, een perfect beeld van het reilen en zeilen, ook al is het hier nu ook vakantie. Daarna waren we klaar voor het echte werk, recht het centrum in, van plaza naar plaza, met onder andere een bezoek aan het Museo de los Minerales. Om 13u stonden we een busje op te wachten dat ons recht omhoog naar San Cristobal leidde, een ongewoon zicht op deze hoofdstad, met zijn mooie en minder mooie kanten. Ons middagmaal wordt ons geserveerd rond 14.45u in het eerste Don Bosco college in Peru. Na een toost met Salesiaanse wijn, kregen we als voorgerecht `papa de ...`, een aardappel met een specifiek sausje. Pollo con arroz (met koriander) was ons hoofdgrecht en we eindigden met een soort jelly van mais (wat niet iedereen kon bekoren). Lima doorkruisend, zakten we af richting slaapplaats, waar we uitgedaagd werden voor een matchke volleybal en voetbal Peru-Belgica. De vriendschapsbanden optimaal gesmeed, zijn we nu klaar voor een fiesta de noche ... Hasta luego ...

    Morgen en overmorgen bezoeken we Tarma en Cerro de Pasco, waardoor we er ten vroegste donderdag weer zijn.  

    P.S. Bij enkelen rezen de inzichten dat niet alles vanzelfsprekend is. Zo mag je niet verwachten dat er water uit de douche komt, of dat je de badkamerdeur zomaar open krijgt, of dat auto`s je vriendelijk over laten, bij `groen voor voetgangers` en een zebrapad, dat de Peruanen zeer veel moeten werken om er weinig voor in de plaats te krijgen, maar niet klagen... wat wij al te gemakkelijk zouden doen. We vinden het positief dat onze leerlingen oog hebben voor dergelijke zaken.

    Muchos saludos

    An Maes en Joke Bekaert

    Geschreven op dinsdag, 27 december 2011 01:51 in Inleefreis
Abonneer op deze RSS feed
AddThis Social Bookmark Button

Onze aanpak

Broederlijk Delen ondersteunt de plannen van mensen in het Zuiden. Hún plannen om onrecht en armoede te bestrijden. Dat is de beste garantie voor duurzame verandering.

 Werk mee als vrijwilliger

 Steun ons: schenk online

 Doe een gift op BE12 0000 0000 9292

Onze resultaten

De strijd tegen armoede lijkt soms niet meer dan een druppel op een hete plaat. Toch houden we hardnekkig vol. En we boeken wel degelijk resultaat.

“Zonder Broederlijk Delen zou ik nog steeds in de mijn aan het werk zijn, opgesloten in mijn wereldje. Met hun hulp vond ik de moed om door te zetten en mijn diploma rechten te behalen.”
Lees het verhaal van Vidal in Peru

Blijf op de hoogte

Raadpleeg het 'Verdraaid archief':
 'Verdraaid' is een modern en kleurrijk tijdschrift voor vrijwilligers en schenkers met kwalitatieve artikels over het werk van Broederlijk Delen in Zuid en Noord