De KETNETmissie – Met de camera door Bolivia

Tijdens de krokusvakantie ging een ploeg van de VRT filmen in Bolivia, in samenwerking met ons steunpunt in La Paz Brigitte Willame, met onze partner Cepa in Oruro, en met BD-vrijwilligster Kathy Bernaerts (haar verslag lees je hieronder). Ze blikten er 5 reportages in over Carnaval, de Aymaras aan het Titicacameer, de jongerentheatergroep el Trono, een jonge Boliviaanse journalist en over het leven van een herdersjongen ... en dit voor het journaalprogramma Karrewiet op Ketnet.

De reportages worden deze week (week van 13 maart) uitgezonden, elke dag rond 18u. De ploeg filmde ook een reportage voor Terzake over mijnbouw in Oruro, de gevolgen daarvan voor de lokale gemeenschappen, en het werk van onze partner Cepa.

De eerste dag – na een behoorlijk hectische voormiddag vol vergaderingen met een aantal van de mensen met wie we gaan samenwerken in de komende dagen – vertrekken we richting Titicacameer waar we in een onooglijk klein dorpje de zonsondergang filmen. Een magisch mooi moment…

De volgende dag begeven we ons naar Janko Marka waar de eerste reportage zal worden gemaakt en waar de ketnetters al snel zullen ontdekken dat Bolivia bovenal een plaats is waar de zaken niet bepaald altijd verlopen zoals afgesproken en waar mag (of moet) worden geïmproviseerd…

Als blijkt dat de vissers naar de markt zijn vertrokken en de directeur van de plaatselijke lagere school is gaan vissen kunnen we niet anders dan de plannen lichtelijk te wijzigen om de reportage toch te doen slagen.
We gaan op zoek naar Rosa, het meisje dat we die dag gaan volgen, en vinden haar in een school een paar kilometer verderop. Na overleg met de verantwoordelijken krijgen we toestemming om te filmen en dus volgt een ware invasie in het klaslokaal. In de namiddag zijn de vissers uiteindelijk teruggekeerd van de markt en kunnen we met zijn allen in twee bootjes stappen om vanop het wonderljjke meer te filmen.

Daarna delen we met de familie de Apthapi; dit is een groepspicknick waarbij iedereen die deelneemt iets meebrengt. En natuurlijk wordt er vis gegeten tijdens deze picknick; vers uit het meer! Na een lange en vermoeiende dag (want een reportage maken is niet te onderschatten.blijkt…) keren we terug naar La Paz.

De volgende dag moeten we er weer vroeg uit want het is een belangrijke dag… We gaan namelijk de president interviewen! Eerst hebben we een afspraak met een vrouwelijke minister die we ook interviewen en daarna vertrekken we naar het paleis waar we na lang wachten worden binnengelaten en we enkel nog moeten wachten tot iemand ons tot bij de president brengt.

Het lot lijkt ons echter niet goed gezind… De president moet namelijk onverwacht naar een dringende vergadering zodat hij ons niet te woord kan staan. We gaan niet bij de pakken neerzitten en besluiten om iets te gaan eten en terug te komen in de namiddag. Helaas, ons geduld en doorzettingsvermogen worden niet beloond; ook bij onze terugkomst krijgen we de president niet te zien. En ondanks dat we de volgende dag opnieuw ons geluk zullen beproeven mag het niet baten; Ketnet of niet; Evo Morales blijft onbereikbaar… (al laat hij ons via zijn woordvoerder weten dat het hem spijt).

Samen met Kevin, een 12-jarige geëngageerde reporter uit La Paz trekken we na ons vruchteloos bezoek aan de president naar Radio Qhana, waar Kevin zijn eigen programma heeft. Net zoals vele kinderen en jongeren in Bolivia is Kevin enorm begaan met wat er allemaal gebeurt in het land, wat boeiende gesprekken oplevert.

Daarna maken we kennis met de jongeren van El Trono, een cultuurcentrum in El Alto dat werkt met kinderen en jongeren uit de armere wijken. Ze maken muziek en theater en ook hier komt weer duidelijk naar boven hoe geëngageerd en geïnteresseerd de kinderen en jongeren zijn als het gaat om de politieke of sociale situatie van Bolivia. In hun theaterstukken klinken duidelijk kritische noten ten aanzien van de Boliviaanse samenleving.

Vervolgens zetten we de volgende dag onze tocht verder naar Oruro waar we van heel dichtbij (om niet te zeggen van binnenuit) de carnavalsfeer zullen proeven. Een interessante onderneming, niet alleen vanwege de hoeveelheid mensen maar zeker ook ook vanwege de hoeveelheid waterballonnen en flessen schuim die duchtig worden gegooid en leeggespoten op iedereen die voorbij komt (en nog het liefst op buitenlandse meisjes zoals Erika en ik, blijkt al gauw). Het is geweldig om te zien hoe de mensen van Oruro opgaan in wat voor hen één van de belangrijkste feesten van het jaar is.

Voor de laatste reportage maken we kennis met de mensen van Titiri; waar we samen met een jongen lama´s gaan hoeden. Het leuke is wel dat ook hier de mensen nog in carnavalsstemming zijn zodat we op een bepaald moment met z´n allen staan te dansen en te drinken. Daarna echter worden we ingewijd in de wereld van de lama´s en het blijkt nog niet zo simpel te zijn om die dieren bij elkaar te krijgen…

Met alweer een succesvolle dag van filmen komt die avond een einde aan de ketnetmissie; namelijk: vijf reportages maken over Bolivia met en voor kinderen.

Ondanks de kleine en grotere tegenslagjes en moeilijkheden denk ik dat de missie geslaagd mag worden genoemd en ben ik er zeker van dat de kijkbuiskinderen en kijkbuisvolwassenen een mooi beeld zullen te zien krijgen van Bolivia.