Haiti na de aardbeving - Update door Dirk Wils

Dirk Wils werkt als coöperant voor Broederlijk Delen bij partnerorganisatie ITECA, in Haïti.

Het regenseizoen is ondertussen volop aan de gang en ook de temperaturen gaan verder de hoogte in. We hebben hier dezelfde seizoenen als in België, met juli en augustus als heetste zomermaanden. Het officiële orkaanseizoen is op 1 juni begonnen en zal tot 30 november duren, volgens meerdere Amerikaanse instanties zou het dit jaar een bijzonder actief orkaanseizoen kunnen worden. Iedereen houdt zijn hart vast want onder de ongunstige weersvooruitzichten leven er hier nog meer dan een miljoen mensen in tenten of zelfgeknutselde kotjes die het overduidelijk bij de minste storm zullen begeven.

Februari 2010

Faha en ik zijn terug in Port-au-Prince gearriveerd, juist een maand na de aardbeving, ter gelegenheid daarvan was er een nationale gebedsdriedaagse “jen”, de winkels waren dicht en overal werd gebeden. Na een weekje logeren bij vrienden hebben we een nieuw onderkomen gevonden niet zo ver van waar we woonden en in een zone die in een straal van enkele honderden meters vrijwel intact was. Het valt op dat er zo wel meerdere zones zijn, volgens kenners zou dat voornamelijk aan de ondergrond liggen. Al is het huis met één verdiep waar nu wonen onbeschadigd, bij elke naschok staat je hart toch even stil. In februari en maart waren er nog bijna dagelijkse (lichte) naschokken in april werd het minder. Telkens weer zorgt zo een naschok voor paniek.

Maart 2010

Er wordt geschat dat om het puin in Port-au-Prince alleen te ruimen gedurende 1.000 dagen dagelijks 1.000 vrachtwagens zouden gevuld moeten worden alvorens al het puin weg is. Ik denk dat dat geen slechte schatting was want er wordt inderdaad veel weggereden maar er ligt er nog altijd heel veel. In enkele minderbedeelde zones worden de mensen geholpen met het puinruimen maar op de meeste plekken zijn het de eigenaars zelf die moeten ruimen of betalen om te laten ruimen. Iedereen kiepert het puin op straat en daar wordt het dan door vrachtwagens van de overheid, een buitenlands leger of organisatie opgehaald, maar niemand weet wanneer en dat zorgt voor heel wat opstoppingen en files, je rijdt als het ware door een continu veranderend doolhof. Gelukkig heeft men nu begrepen dat men ’s nachts een pak sneller kan ruimen en zijn er teams die de hele nacht ruimen.

April 2010

Sinds midden april proberen de scholen weer een minimale service aan te bieden.

Veel van de privéscholen zijn echter nog niet open omdat de eigenaars alles verloren hebben en geen centen hebben om hun ingestorte school te ontruimen. De overheidsscholen in Port-au-Prince zijn met de financiële steun van internationale organisaties wel volledig ontruimd en er zijn deftige houten klaslokalen voor in de plaats gekomen.

Ondertussen wonen veel mensen nog in tentenkampen en de grote stortregens maken het vanzelfsprekend nog schrijnender, heel veel mensen zijn verplicht rechtstaand de grillen van de natuur te ondergaan en zien hun schamele hebben en houden doorweekt worden. Modder, muggen, ziektes komen bovenop de ellende.

Mei 2010

Wat mij heel erg opvalt, is de concurrentie en het nationalisme van de vele noodhulporganisatie. Eén frappant voorbeeld: OXFAM Intermon is actief rond water in o.a. Gressier en wil helpen bij de bouw van regenwaterreservoirs, Caritas Zwitserland wil zelfs niet met hen praten… .

Een andere vaststelling: het lijkt wel of 9 van de 10 “specialisten” recht komen overgevlogen van de “Tsunamizone”, mensen die heel veel geld kosten (loon, vergoedingen, massa’s vliegtickets, duur wonen, huurwagen met chauffeur,….) en die de situatie hier van haar nog kant kennen of zelfs willen leren kennen maar wel uitgebreid advies willen geven.

Andere vaststelling: meer en meer NGO’s komen naar Gressier, Léogane, Grand en Petite Goave afgezakt omdat ze in Port au Prince niet aan de bak komen of omdat het daar te moeilijk is.

De opruimwerken in PaP verlopen trager en trager en meer en meer mensen proberen op eigen initiatief terug een huisje te bouwen maar op dezelfde onverantwoorde en anarchistische manier als ervoor. De goede voornemens van solidariteit en de kansen voor een nieuwe en goede start voor Haiti zijn ondertussen meer dan verkeken. De ongelijkheid, de respectloosheid en “ieder voor zich” zijn ondertussen in mijn ogen vele malen versterkt i.p.v. van verminderd in vergelijking met de afgelopen jaren. De VN noch de internationale gemeenschap, noch de massaal aanwezige NGO’s kunnen (of willen) dit land blijkbaar niet duurzaam helpen. Het is duidelijk dat de politieke klasse in Haiti heel zwak is maar “de blans” geven momenteel zeker niet het goede voorbeeld.

Juni 2010

De weken voor de wereldbeker waren er dagelijks betogingen tegen president Préval, die van de pauze gebruik gemaakt heeft om de verkiezingsdatum vast te leggen (28/11/2010) en de verkiezingen te laten organiseren door de huidige CEP (Comité Electoral Provisoire). Zelfs een voorstel van de invloedrijke senator Lugard legt hij gewoon naast zich om “zijn CEP” de volle verantwoordelijkheid te geven. De VN staat erbij en kijkt ernaar, zowel wat de verkiezingen als wat het falen van de hulp en de wederopbouw betreft.

Ook de onveiligheid is stijgende: bendes die ondertussen terug beter georganiseerd zijn en onderling om terrein vechten in Martissant, Cité Soleil, … en daar dagelijks de marktverkoopsters en voorbijgangers beroven van hun bezittingen en meer kleine criminaliteit (vorige week is het raam van mijn jeep ingeslagen en de radio gepikt voor de bureau van ons kantoor).

Met de verkiezingen op komst ziet het er niet naar uit dat het gaat beteren, zeker niet voor de mensen die ondertussen in de meer dan versleten tenten/hutjes wonen.