Gewoontes, gebruiken en ervaringen

We hadden jullie deze keer graag honderduit verteld over ons bivak met de Xaverians maar helaas pindakaas… de CHOGM-gekte was net voorbij en EBOLA deed zijn intrede (ook al waren er reeds slachtoffers gesignaleerd in augustus). EBOLA is een bloedserieus virus. Na twee weken incubatietijd beginnen de bloedingen intern en extern. Het virus is blijkbaar makkelijk door te geven via lichaamsvocht, handjes schudden, roekeloos robbedoezen, lekker kussen of erop los niezen is genoeg om het virus rond te zwieren. Mensen nemen hun voorzorgen en zwaaien nu naar elkaar in plaats van handjes schudden. Er worden minder taxi’s genomen (boda boda’s zijn nu meer in trek) en allerhande medisch personeel roept op om de komende drie maanden niet te vrijen (in september, oktober en november 2008 zullen er hier dus geen kinderen geboren worden!). De hysterie bereikte ook onze kampplaats. Een dag voor de aftrap werden we opgebeld door de aartsbisschop met de fijne boodschap ‘’cancelled due to EBOLA’’. Vrienden, we kunnen jullie verzekeren dat we ons echt ongelukkig hebben gevoeld (ook al was dit de juiste beslissing)! We hadden er zo naar uitgekeken!!! Alle voorbije bezoeken aan de Xaverians waren plezant maar nooit helemaal super. We hebben eerder oppervlakkige contacten en slagen er maar moeizaam in om het ijs te breken. Vooral de meisjes zijn zeer schuchter en het duurt echt heel lang vooraleer je een fijn praatje kan maken. Het bivak zou daarom het hoogtepunt worden: 7 dagen feest met zeeën van tijd om de gasten te leren kennen (minus 18u1/2 eucharistievieringen en rozenkrans) en vooral veel tijd voor hen om ten opzichte van ons uit hun schelp te kruipen. Echter niets van dit alles! Na een week van diepe rouw kwam de helende zalf: op de teamvergadering beslisten we dat het kamp eind april zal doorgaan. Als dat geen goed nieuws is!!! We zijn daarna een feestje gaan bouwen in de Club Silk. Hier weiden we niet over uit al valt er veel te vertellen over 2 muzungu’s in een danstent!!!

Ondanks onze ontgoocheling over het uitstel van het bivak, voelen we ons goed in ons vel en leren we heel veel bij. Het seminarie in Rwanda, georganiseerd door Broederlijk Delen voor hun partnerorganisaties, cooperanten en vrijwilligers, was een echte opsteker!!! We konden eindelijk eens deelnemen aan Charity-activiteiten met de Xaverians en we leerden enkele interessante groepen kennen die heel erg ver staan in hun werking (groepen die deel zijn van een groter jeugdnetwerk bijvoorbeeld in Hoima).

Natuurlijk zijn er zaken die eens wat minder vlot lopen. Communicatie is een grote uitdaging! Zowel thuis (we wonen samen met de Chief van de Xaverians) als bij de Xaverians zelf loopt het op dat gebied wel eens spaak. Wij zijn gewoon van nogal ‘open’ te praten over wat we denken, voelen. Hier ligt dat moeilijker. Zelf vinden ze het een uitdaging om meer open te communiceren bij problemen in plaats van eromheen te praten (hier citeren we letterlijk onze Chief).

Planning en timemanagement heeft ons al een paar keer gefrustreerd. Alle vergaderingen beginnen steevast 1 tot 2 uur later en activiteiten worden via crisisplanning georganiseerd. In de Chiro leren we nu net dat een goeie voorbereiding noodzakelijk is. Een nationaal kamp wordt hier in 4 vergaderingen ineengebokst. Voor ons is het maf om enkele dagen voor een groot event niet te weten of er genoeg geld zal zijn om eten te kopen, geen idee te hebben van hoeveel leden er ongeveer gaan komen en nog minder te weten wat we precies moeten doen en wat ze van ons verwachten.

Ook de plaatselijke gewoontes en gebruiken hebben we nog niet helemaal onder de knie. Familieleden van onze huisgenoot bellen ons op om te laten weten dat ze op ‘visite’ komen. We vinden bezoek altijd leuk! Wat we nog niet wisten is dat dit zo’n vijf dagen kan duren. Na 2 dagen 20/24u muziek en TV moet je eens kunnen wegvluchten. Privacy is een westers begrip?! Wat dan wel weer plezant is is dat ze tijdens hun bezoek het huis dagelijks dweilen (of misschien vinden ze ons niet al te proper :-) en eten koken. Minder is: als je aangeeft dat je eens lekker wil gaan stappen dan willen ze graag mee maar krijg je steevast de rekening voorgeschoteld (de traditie van pot leggen is hier niet in gebruik maar we zijn hier nog even :-)

Het is de periode van de sprinkhanen (grasshoppers zoals ze die hier noemen). Ze lijken een beetje op die beestjes die wij kennen alleen kunnen deze hier vliegen. Poten en vleugels worden verwijderd en dan worden ze met z’n allen gebakken in de pan. Nu denk je oh gruwel maar dit konden we niet laten voorbij gaan. We kregen een bordje gebakken sprinkhanen voorgeschoteld. Te lang kijken voor consumatie is niet aangeraden want ze staren hardnekkig met hun zwarte oogjes terug. Ogen dicht, mond open, beestje erin, kauwen en slikken… En tot onze grote verbazing echt wel lekker! Een nieuw aperitiefhapje voor tijdens de feestdagen (bestellingen worden afgerond op 24 december 2007).

Voor 2008 hebben we wilde plannen. We willen graag een cursus volgen bij Right to play, een cursus maken en geven rond vergadertechnieken en begeleiden van een groep. We hopen ook een bundel van spelletjes waar je geen material voor nodig hebt, aan te maken in het Engels. Begin januari gaan we naar Nairobi voor een bezoek aan post-test clubs (HIV) met een 50-tal Xaverians en in mei, na het bivak, willen we graag Zanzibar en Tanzania verkennen. Hoe dit allemaal loopt lees je dan in een volgende nieuwsbrief.