Fietstochtje

Ik ben nu een drietal weken in Rwanda en dus wordt het tijd voor een eerst echte nieuwsbrief. De dagelijks verwondering over de pracht van de omgeving begint geleidelijk aan weg te ebben hetgeen niet weg neemt dat de korte tripjes na mijn uren een genot blijven. In Gafunzo (het dorp waar ik verblijf gelegen in secteur Sake) beginnen de volwassenen geleidelijk aan te wennen aan een Muzungu, maar voor de kinderen blijft het een attractie wanneer ik mij op de openbare weg begeef. Ik wordt dan ook meestal, eender waar ik naar toe ga, begeleid door minimum 10 joelende bengels en als ik iedereen zou moeten groeten die Muzungu roept kom ik geen 500m verder. Eigenlijk zou een pausmobiel hier goed van pas komen.

Wat mijn werk betreft zit ik nog in de ontdekkingsfase hoewel ik nu toch een duidelijk beeld begin te krijgen van hoe ADM (Alimentation pour le Développement de Mirenge) precies functioneert.

In ’t kort: ADM is een zeer jonge organisatie die werkt met 52 verschillende groupements verdeeld over secteur Sake, Rukumbeli en Jarama. Iedere groupement bestaat uit ca 10-15 personen en bezit gemiddeld 1 ha grond, dit verschilt wel sterk van groupement tot groupement. Op die hectare produceren ze ofwel ananas , ofwel een combinatie van maïs en soja, als ze tenminste de opdrachten hebben uitgevoerd hetgeen niet altijd het geval is. De opbrengst wordt dan samen genomen en op die manier zouden ze sterker moeten staan op de handelsmarkt en contracten met privébedrijven moeten kunnen binnenhalen, maar aan dat aspect moet nog veel gewerkt worden.

Op het bureau van ADM werken 5 vaste medewerkers: Anastasie (coordinatrice), Evariste (hoofdbegeleider), Jean-pierre (secretaris), Eugene en Pacific (veldbegeleiders) en nu dus ook een losse ad-interim medewerker Jef (manusje van alles).
Om de meest verdienstelijke groupements te bedanken en de andere te motiveren om een extra effort te doen heeft ADM begin mei een cérémonie georganiseerd. De prijzen varieerde van 3 geiten, 10 kg kunstmest en enkele fruitboompjes voor de eerste tot 1 geit en enkele fruitboompjes voor de vijfde.

Een werkdag begint officieel om 7u ’s ochtends en eindigt tegen 15u30, ik heb dus nog vrije tijd genoeg om het land te ontdekken. In de weekends ben ik uiteraard vrij. Afgelopen week heb ik voor de eerste keer volleybal gespeeld en hoewel het niveau vergelijkbaar is met 3de recreatie C toch heb ik me goed geamuseerd samen met de honderd kijklustigen. Er is wel nog veel werk aan de winkel als ze iets of wat niveau willen halen, misschien dat ik hun daar bij kan helpen.

Om me gemakkelijker te kunnen verplaatsen ben ik donderdag 17 mei een fiets gaan kopen in Kigali. Hoewel ik voor zot verklaard werd heb ik van die gelegenheid meteen gebruikt gemaakt om Rwanda wat te verkennen door met de fiets terug te keren naar Gafunzo (ca 140 km in 2 dagen). Donderdag ben ik tegen 13u vertrokken in Kigali voor de eerste etappe richting Rwamagana, zo’n 60 km verder op. Hetgeen een makkie leek is uitgedraaid op een lijdensweg. Het eerste half uur geen vuiltje aan de lucht, de fiets deed het vrij goed en meteen op de goede weg, maar toen begon het. Ergens tussen twee dorpjes in, iets buiten Kigali, breekt mijn pedaal af en natuurlijk geen garage in de buurt. Na 40 minuten stappen dan toch iets gevonden en ze hebben maar meteen beide pedalen vastgelast, probleem opgelost.

Door de commotie was ik vergeten water bij te kopen en na 1 uur fietsen, berg op berg af, in de volle zon kreeg ik mijne klop. Ik geraakte nauwelijks meer vooruit en de krampen begonnen op te zetten. Al zwalpend ben ik dan toch aan een lokaal bronneke geraakt waar ik mijn bidon kon bijvullen. Ik heb wat kunnen recupereren maar niet te lang want ik moest toch nog redelijk wat kilometers afleggen en niet de minste. Een 13 tal km voor Rwamagana ligt de hoogste berg van de omgeving. Daar ik al wat door mijn krachten heen zat ben ik al zwoegend, soms op en soms langs de fiets, er uiteindelijk toch opgeraakt. Vanaf toen ging het vrij vlot in dalende lijn richting de finish. Tegen 17u45, anderhalf uur later dan gepland, stond Priester Didace (president van ADM) me met open armen op te wachten voor zijn kerk. Ik ben daar zeer goed ontvangen geweest en tot mijn grote verbazing was ik de volgende ochtend volledig gerecupereerd, zelfs geen stijfheid. Na een goed ontbijt, met echte koffie, begon ik tegen 8u aan de volgende etappe Rwamagana-Kibungo (ca 55 km).

Ik had gisteren mijn lesje wel geleerd en had nu voldoende water op zak. De rit ging, hoewel ook nu weer veel op en af, zeer vlotjes en tegen 11u kwam ik aan in Kibungo centrum. Alvorens aan het laatste deel te beginnen heb ik de tijd genomen om iets te eten en uit te rusten tot 13u. Tot nog toe had ik altijd over ge-asvalteerde weg gereden maar tussen Kibungo en Gafunso (ca 30 km) is het hotsen en botsen over typisch Afrikaanse veldwegen. De laatste beproeving. De vele enthousiaste supporters langs de kant van de weg, het nakend onweer en mijn eigen trots om tijdig aan te komen maakte dat ik na 2u mountainbiken mijn intreden in Gafunso deed. De mensen van ADM blij en verwonderd dat ik het gehaald heb en ik blij dat ik met een welverdiende Primus icongji (gekoelde primus) met de benen omhoog kon genieten van mijn inspanning.

Ik heb afgezien onderweg maar ik ben zeer blij dat ik het gedaan heb en in de toekomst zullen er nog wel fietstochtjes volgen, misschien wel niet meer zo ver.
Ik hou jullie zeker op de hoogte van mijn avontuurtjes en mijn gewone leven hier in het land der Mille Collines.