DEUDA ECOLÓGICA Y EVANGELIZACIÓN

(01-10-2009)

Entre las muchas deudas que nuestra sociedad y las Iglesias tienen está la deuda ecológica que es una de las más graves por las consecuencias futuras que conlleva.

La ecología es más que una técnica de administración de escasos recursos. Es, más bien, un arte y un nuevo patrón de relación con la naturaleza que hace que nos preocupemos suficientemente de nuestras necesidades, sin sacrificar el sistema Tierra, teniendo presente también a las futuras generaciones.

En el sistema Tierra se encuentran todos los ecosistemas con sus debidos representantes. Más  que ocuparse de cada uno de ellos, por separado, la ecología se preocupa por las relaciones existentes entre éstos y todos con su respectivo medio ambiente, con el fin de mantener su equilibrio dinámico, su preservación, su regeneración y capacidad de evolución.

Las deudas que tenemos inciden sobre las cuatro vertientes principales de la preocupación ecológica.

Deuda ecológico-ambiental

Tenemos una deuda ecológico-ambiental formada por la suficiente calidad de vida de nuestra sociedad. Acabamos con casi 2/3 partes de bosques y cada día se destruye el equivalente a 100 campos de fútbol de la selva amazónica, producimos con químicos gran parte de los alimentos, 53% de la población carece de saneamiento básico, desperdiciamos casi la mitad del agua dulce que usamos y la atmósfera de nuestras ciudades está fuertemente contaminada. Ya nos encontramos dentro del calentamiento global que causará grandes prejuicios a la biodiversidad y podrá producir a partir de los años 2030 entre 150 y 200 millones de desplazados climáticos. El consumo humano ya exige un tercio más de Tierra, lo cual hace problemático la sustentabilidad global. Sólo saldaremos esta deuda con la moneda del respeto y del cuidado con la naturaleza.

Deuda ecológico-social

Tenemos una deuda ecológico-social debido a la injusticia social y ecológica. Estamos cansados del medio ambiente. Queremos todo el ambiente. Es decir, queremos el ser humano insertado en él, creando relaciones con la naturaleza y con los demás seres humanos de manera que pueda comer apropiadamente,  trabajar para vivir con calidad, vivir sin riesgo. Muchos administradores adornan las ciudades con plazas, monumentos y parques pero mantienen un pésimo sistema de seguridad, abandonan los hospitales, descuidan la calidad de la enseñanza y no establecen una estructura adecuada de agua y alcantarillado. La injusticia ecológica se suma a la injusticia social. Unas 860 millones de personas sufren de hambre crónica y más de un billón no tienen agua potable suficiente. Todavía hoy mueren unos 15 millones de niños menores de 7 años por enfermedades que se pueden curar fácilmente. Solamente pagaremos esta deuda si damos gran importancia no al mercado, sino al ser humano, no a la competencia sino a la colaboración.

Deuda ecológico-mental

Tenemos una deuda ecológico-mental formada por los prejuicios, visiones erróneas del mundo, tradiciones que discriminan y no cuidan el capital natural. Especialmente grave es el excesivo antropocentrismo que penetró en casi todas las culturas.  Antropocentrismo es aquella actitud que coloca al ser humano en el centro de todo y que imagina que las cosas sólo tiene razón de ser en la medida en que le son útiles y que puede disponer de ellas a su antojo. Ve la Tierra como algo inerte, res extensa sin espíritu. Por eso puede ser explotada sin piedad. Hoy sabemos lo que nuestros pueblos aborígenes testimoniaron: la Tierra es un gran organismo vivo, Pacha Mama y Gaya. Nosotros somos hijos e hijas de la Tierra  que entramos en escena cuando 99,98% de la historia del universo y de la Tierra estaba concluido. Es un eslabón de la corriente de la vida, aunque  singular, pero uno entre otros con la responsabilidad ética de cuidar y preservar el jardín del Edén. Existe una deuda que debe pagarla el sistema escolar por no saber educar para la alteridad de razas, culturas y religiones. Ni enseñó a percibir la parte en el Todo y el Todo en la parte, asegurando una visión holística. Deuda que también deben pagar las Iglesias que no supieron crear la conciencia de la reverencia, de la solidaridad cósmica y de la responsabilidad por el futuro común. Predicaron un Dios desligado de la creación y no como el Soplo que todo vivifica y el Eslabón secreto que todo liga y vuelve a conectar.

Deuda ecológico-integral

Tenemos una deuda ecológico-integral formada por la fragmentación de nuestros saberes. Cortamos la túnica inconsútil de la realidad en miles de pedazos y los estudiamos olvidando que eran partes del Todo. No aprendemos volver a conectar todas  las cosas y a ver el universo en un grano de arena.

Somos fruto de un largo proceso de evolución que ya tiene 13,7 billones de años.  Todo está ligado a todo, formando la gran red de relaciones de energía, materia, información, que constituye el universo,   del cual somos parte.    Podemos reconocer a través de todos los seres, la Energía creadora de todo, que liga y vuelve a unir todas las cosas haciendo que sean un cosmos y no un caos. Esa Energía es el Espíritu Creador, es Dios que siendo relación de personas hace que todo en la creación sea también constituido de relaciones incluyentes.

Sólo pagaremos esta deuda si aprendemos a ver el Todo en cada parte y en la parte el Todo y a nosotros a volver a maravillarnos con él.  Y el que sostiene y confiere armonía y orden a este Todo es Dios Creador con quien el ser humano puede entablar un diálogo de amor y veneración.

Al pagar esta deuda ganaremos en cambio el sentimiento de pertenencia a una realidad mayor. Percibimos que el universo y cada uno de nosotros están anclados en el corazón de Dios.

No se hará una evangelización que atienda los desafíos contemporáneos si no incluimos el discurso ecológico. La humanidad ahora es consciente de que esta vez no habrá un arca de Noé que salva a unos y deja perecer a los demás. Las Iglesias con su valioso capital simbólico, sacramental y doctrinario pueden ayudar a salvar la vida humana y a garantizar la vitalidad de la Tierra.

Blog - Geluiden uit het Zuiden: Lees hier alle recente posts

  • Inleefverblijf en Cusco

    We beleefden net de meest intense dagen ooit ... een inleefverblijf om nooit te vergeten ... een verrijking, een levenservaring, een WAW en een OHHHH... We leefden elk in een gezin mee gedurende 2 volle dagen. We mochten er vertellen over ons leven, we luisterden naar het hunne, we gingen gras halen voor hun dieren, we plantten aardappelen, we bemestten met de blote hand, we aten mee, we genoten mee, we werden verrast door een verhaal van hoop ... We kunnen nog veel leren van de mensen hier, hoe primitief ze hier ook nog leven. Echt ongewoon, geen woorden om alles te beschrijven, sommigen van ons vertelden 100 uit, anderen bleven er stilletjes bij ...

    Vandaag mochten we een klein beetje toeristen met een rondrit door de Heilige Vallei, van contrast gesproken...

    Een dikke knuffel en tot heel heel gauw

    An en Joke

     

    Geschreven op zaterdag, 07 januari 2012 02:14 in Inleefreis
  • Arequipa

    Vandaag laatste dag in Arequipa. We hebben net een reflectiemoment achter de rug om eens te zien hoe het met de moraal van iedereen gesteld is. De meest indrukmakende momenten waren de mijnbezoeken. Het water was oranje van vervuiling en de getuigenis van Maria over haar 3 kinderen die kanker hadden was aangrijpend. Die mensen kunnen er zelf niets aan doen, maar dragen wel de gevolgen van de mijnbouw.

    Het is een complex probleem, de mijnen verschaffen werk maar vervuilen tegelijk de omgeving waardoor de mensen geen drinkbaar water hebben en een te hoog gehalte aan lood in het bloed hebben. Ondertussen is het onmogelijk om het water en de omgeving te recupereren, maar Broederlijk Delen geeft niet op en strijdt tegen het onrecht dat de fabrieken de bevolking aan doen. In La Oroya is daardoor een mijn wel gesloten, althans tijdelijk. Daardoor hebben de mensen geen werk meer, maar ... Het heeft allemaal zijn voor- en nadelen.

    In Cerro de Pasco hebben we een supergrote mijn gezien, op de hoogste stad ter wereld. En we zullen het geweten hebben, niet iedereen kon de hoogte even goed verdragen, maar de groep houdt zeer goed rekening met elkaar. Dat was een van de leuke zaken tot nog toe, dat we met zijn allen rekening houden met elkaar en goed zorgen voor mekaar.

    Andere zaken die ons zullen bij blijven. de verhalen van de jongeren van Don Bosco, de kinderen die geen schoentjes hebben in Majes, die zeggen dat ze dorst hebben, de vergadering met de politica en de plaatselijke bevolking in Majes... het zal blijven nazinderen.

    Over het algemeen zorgt deze reis voor een hogere betrokkenheid. De theorie in praktijk gebracht, we kennen al die problemen wel van de lessen en zo, maar nu kunen we gezichten plakken op al die mensen. Dat blijft toch beter plakken dan.

    Nu gaan we naar de inleefverblijven, dus even geduld :)

    Tot de volgende!
    Joke Bekaert

    Geschreven op zondag, 01 januari 2012 18:44 in Inleefreis
  • De laatste 3 dagen

    Weinig tijd om te verwoorden wat we de laatste 3 dagen meemaakten. Ongeloof, ontroering, WAW, amai, niet te doen, crimineel, ... dit zijn de termen die we de laatste 3 dagen in de mond namen bij het bezoek aan La Oroya , Tarma, Cerro de Pasco en de Stille Oceaan ... Nu vlug vlug de taxi in en dan de bus op naar Arequipa. Alles goed

    Geschreven op donderdag, 29 december 2011 23:37 in Inleefreis
  • De laatste 3 dagen

    Weinig tijd om te verwoorden wat we de laatste 3 dagen meemaakten. Ongeloof, ontroering, WAW, amai, niet te doen, crimineel, ... dit zijn de termen die we de laatste 3 dagen in de mond namen bij het bezoek aan La Oroya , Tarma, Cerro de Pasco en de Stille Oceaan ... Nu vlug vlug de taxi in en dan de bus op naar Arequipa. Alles goed

    Geschreven op donderdag, 29 december 2011 23:37 in Inleefreis
  • Dag 2 - Bezoek Don Bosco en Lima

    De wekkers stonden deze morgen om 6,45u of dat dachten sommigen toch. Nog wat moe van de lange reis, sprongen sommigen onder ons dolenthousiast om 5,45u uit hun beddeke, Dit was nu ook niet echt nodig ,,, In ieder geval, om 7,30u werden we na een verkwikkende, koude douche verwacht aan de ontbijttafel, maar daarvoor mochten eerst nog een paar vrijwilligers mee naar de winkel de inkopen doen. We mochten onmiddellijk weer ons beste Spaans bovenhalen, maar de pistolets smaakten er niet slechter om, integendeel ...

    Ons dagprogramma bestaat uit een bezoek aan het Don Bosco college en Lima zelf en daarvoor deelt de Padre ons in in familias, telkens 2 Peruaanse jongeren, 1 begeleider, 1 leerkracht en 4 van onze leerlingen. De rondleiding in deze technische school liet ons de machinezaal, burelen, klassen en de prachtige speelplaats zien, een perfect beeld van het reilen en zeilen, ook al is het hier nu ook vakantie. Daarna waren we klaar voor het echte werk, recht het centrum in, van plaza naar plaza, met onder andere een bezoek aan het Museo de los Minerales. Om 13u stonden we een busje op te wachten dat ons recht omhoog naar San Cristobal leidde, een ongewoon zicht op deze hoofdstad, met zijn mooie en minder mooie kanten. Ons middagmaal wordt ons geserveerd rond 14.45u in het eerste Don Bosco college in Peru. Na een toost met Salesiaanse wijn, kregen we als voorgerecht `papa de ...`, een aardappel met een specifiek sausje. Pollo con arroz (met koriander) was ons hoofdgrecht en we eindigden met een soort jelly van mais (wat niet iedereen kon bekoren). Lima doorkruisend, zakten we af richting slaapplaats, waar we uitgedaagd werden voor een matchke volleybal en voetbal Peru-Belgica. De vriendschapsbanden optimaal gesmeed, zijn we nu klaar voor een fiesta de noche ... Hasta luego ...

    Morgen en overmorgen bezoeken we Tarma en Cerro de Pasco, waardoor we er ten vroegste donderdag weer zijn.  

    P.S. Bij enkelen rezen de inzichten dat niet alles vanzelfsprekend is. Zo mag je niet verwachten dat er water uit de douche komt, of dat je de badkamerdeur zomaar open krijgt, of dat auto`s je vriendelijk over laten, bij `groen voor voetgangers` en een zebrapad, dat de Peruanen zeer veel moeten werken om er weinig voor in de plaats te krijgen, maar niet klagen... wat wij al te gemakkelijk zouden doen. We vinden het positief dat onze leerlingen oog hebben voor dergelijke zaken.

    Muchos saludos

    An Maes en Joke Bekaert

    Geschreven op dinsdag, 27 december 2011 01:51 in Inleefreis
AddThis Social Bookmark Button

Onze aanpak

Broederlijk Delen ondersteunt de plannen van mensen in het Zuiden. Hún plannen om onrecht en armoede te bestrijden. Dat is de beste garantie voor duurzame verandering.

 Werk mee als vrijwilliger

 Steun ons: schenk online

 Doe een gift op BE12 0000 0000 9292

Onze resultaten

De strijd tegen armoede lijkt soms niet meer dan een druppel op een hete plaat. Toch houden we hardnekkig vol. En we boeken wel degelijk resultaat.

Zonder Broederlijk Delen zou ik nog steeds in de mijn aan het werk zijn, opgesloten in mijn wereldje. Met hun hulp vond ik de moed om door te zetten en mijn diploma rechten te behalen.”
Lees het verhaal van Vidal in Peru

Blijf op de hoogte

Raadpleeg het 'Verdraaid archief':
 'Verdraaid' is een modern en kleurrijk tijdschrift voor vrijwilligers en schenkers met kwalitatieve artikels over het werk van Broederlijk Delen in Zuid en Noord