Celine Termote neemt deel aan de observatiemissie als vrijwilliger van Broederlijk Delen

Mbote, Ndjambo, Betwabu,
Mag ik mezelf even voorstellen?
 

Ondertussen al bijna acht jaar geleden dat ik m’n eerste voet op Congoleze bodem zette...  Nooit gedacht dat ik dáár ooit zou belanden, maar eens er geweest, voor altijd verkocht... of hoe ging die spreuk ook weer?

Andere culturen en verre landen boeiden mij al van jongs af aan en mijn eerste job als cooperant voor Broederlijk Delen bracht mij richting Kabinda in de Oost-Kasaï provincie van de Democratische Republiek Congo.  Ik werkte er samen met lokale partnerorganisaties omtrent capaciteitsopbouw en organisatieversterking en leerde enorm veel bij over hoe het leven op het platteland er écht aan toe gaat, wat de voornaamste ontwikkelingsproblemen en obstakels zijn, etc... De termen voedselzekerheid, toegang tot voldoende en waardig voedsel, distributie van voedsel en andere basisbenodigdheden, het belang van onderwijs en vorming en nog zoveel meer uit mijn cursus economie van de ontwikkelingslanden kwamen er letterlijk tot leven.

Gewapend met veel meer praktische kennis over het land en zijn bevolking startte ik in 2006 met mijn doctoraatsonderzoek op wilde eetbare planten in Kisangani. Ik inventariseerde de bestaande indigene kennis omtrent wilde eetbare planten bij 3 lokale stammen, onderzocht hun vermarktingspotentieel en bestuurde hun bijdrage in energie, vitaminen en mineralen in het dieet van vrouwen in de stad alsook op het platteland.  Het doel van het onderzoek is om een prioriteitenlijst van planten op te stellen die in aanmerking komen voor verder onderzoek en domesticatie. Ondertussen richtten we ook partnerschappen op met andere organisaties zoals ICRAF (World Agroforestry Centre) en proberen we de meest belovende planten in samenwerking met lokale boerenorganisaties participatief te domesticeren. Dit zou tot een verbeterde voedselzekerheid en een hoger gediversifieerd inkomen moeten leiden voor de boeren zonder daarbij de lokale natuurlijke rijkdommen uit te putten door overexploitatie.

In 2006 kon ik ook deelnemen aan de EurAc observatiemissie van de verkiezingen 1ste en 2de ronde in Kisangani resp. Kabinda. Eerlijk gezegd had ik een dik jaar ervoor, toen ik mijn coöperantenpost in Kabinda verliet, niet durven dromen dat die verkiezingen er ook daadwerkelijk zouden komen. Soms echt ongelooflijk en nog maar eens het bewijs dat als men écht wil...

Na nog maar eens vijf jaar in Congo gewerkt te hebben besef ik maar al te goed wat dergelijk democratiseringsproces betekent voor de gewone Congolees. Vandaar dat ik er niet over twijfelde om mijn kandidatuur opnieuw in te dienen om deel te nemen aan de observatiemissie 2011. Als je al 8 jaar aan het werk bent in een land, laten de inwoners en de bredere ontwikkelingen in het land je niet zomaar koud. Eindelijk kunnen de Congolezen op een democratisch transparante manier hun eigen leiders kiezen en die dan ook ter verantwoording roepen bij iedere volgende stembusgang.

Wat wij daar als Europeanen moeten gaan doen? Gewoon er zijn, observeren wat er gebeurt, de Congolezen een hart onder de riem steken, dergelijk democratiseringsproces aanmoedigen, etc.  Natuurlijk zijn er ook nationale observatoren die hun werk zullen doen en via het platform AETA (Agir pour des élections transparantes et apaisées) zullen wij zoveel mogelijk proberen met hen samen te werken. Indien de verkiezingen daadwerkelijk ordelijk en transparant verlopen, dan is het zeer belangrijk dat zowel nationale als internationale waarnemers daarvan kunnen getuigen. Op deze manier proberen we alvast ons steentje bij te dragen aan de aanvaarding van de verkiezingsuitslag en de legitimering van het proces, want het belooft een spannende strijd te worden tussen Kabila, Tshisekedi en de rest van de opposanten, los van het feit dat er daarenboven meer dan 18.000 kandidaten zijn voor zo’n 500 zitjes in het parlement.

De verkiezingen in 2006 waren historisch, maar deze van 2011 daarom niet minder belangrijk.  Ook deze keer staan de Congolezen voor enkele grote uitdagingen en daarvan hoop ik jullie via deze weg af en toe op de hoogte te houden.

Op 29 en 30 oktober werd alvast een vormingsweekend georganiseerd voor de Belgische waarnemers en op 21 november vertrekken wij met een 40-tal Belgische observatoren richting Kinshasa (onder voorbehoud dat de presidents- en parlementsverkiezingen daadwerkelijk zullen plaats vinden op 28 november).  Daar zullen de andere observatoren van de EurAc missie zich bij ons voegen en samen zijn we met een 80-tal die zich zoveel mogelijk over het hele land zullen verspreiden. De terugkeer is voorzien op 3 december en ik kan jullie ook al meedelen dat op 12 december een open avond georganiseerd wordt door Pax Christi en Broederlijk Delen waar jullie een verslag in levende lijve kunnen horen!