Boekbespreking: Het hoopvolle verhaal van een arts die zich inzet voor vrede in de Gazastrook en Israel

BRUGGEN , GEEN MUREN van IZZELDIN ABUELAISH

Dokter Abuelaish Izzeldin schreef het verhaal over zijn leven in de Gazastrook neer in het Boek ‘Bruggen, geen muren’ (I Shall Not Hate). Hij is geboren als vluchtelingenkind in 1955 in het vluchtelingenkamp Jabalia in de Gazastrook. Volgens de Verenigde Naties is de Gazastrook het dichtsbevolkte gebied ter wereld. De meerderheid van de ruwweg anderhalf miljoen inwoners is Palestijns vluchteling van wie velen al sinds de oorlog van 1948 in vluchtelingenkampen wonen.

Abuelaish Izzeldin brengt  zijn kinder – en jeugdjaren door in Gaza. Zijn leven is er nooit eenvoudig geweest. Als 12-jarige jongen maakt hij de 6-daagse oorlog mee in 1967. Sinds die oorlog leven de Palestijnen onder de bezetting van Israël. Hij is een goede student en wordt gestimuleerd en gesteund om verder te studeren. In 1975 verlaat hij de Gazastrook, hij krijgt een beurs om aan de universiteit van Caïro geneeskunde te studeren. Er opent zich een nieuwe wereld voor hem. In 1983 studeert hij af en kan zich als huisarts vestigen. Hij huwt met Nadia in 1987. Samen krijgen ze 8 kinderen.

Twee maanden na zijn huwelijk barst de eerste intifada los. De eerste Intifada begon in de buurt waar Izzeldin vandaan komt en verspreidt zich over  Gaza, de Westelijke Jordaanoever en Oost-Jeruzalem. Hij specialiseert verder als verloskundige en gynaecoloog, richt een avondkliniek op in Gaza en is de eerste Palestijn die als arts in een Israëlisch ziekenhuis kan werken. Eenvoudig is dat niet, want alleen om aangesteld te worden moet het ziekenhuis 4 verschillende vergunningen aanvragen, hij moet een speciaal identificatiebewijs bij zich dragen, heeft een werkvergunning nodig die elk jaar verlengd moet worden, hij moet een vergunning hebben om in Israël te mogen slapen, en hij moet toestemming hebben om met zijn eigen auto de grens over te gaan.

Hij kent vele Israëli’s en met sommige is hij bevriend geraakt. Hij heeft een rijk leven waar hij met één been in Palestina staat en met het andere in Israël. Izzeldin is ervan overtuigd dat de geneeskunde de brug tussen de 2 volkeren kan vormen. ‘Geneeskunde kent geen grenzen. Artsen kunnen boodschappers van vrede zijn.’ In 2000 barst de tweede Intifada los. Beetje bij beetje geraakt de Gazastrook geïsoleerd en is er een toenemnde beperking van bewegingsvrijheid van mensen en goederen. In september 2008 sterft zijn vrouw ten gevolge van acute leukemie. Izzeldin blijft alleen achter met zijn 8 kinderen.

Ondertussen stijgt de spanning ten top in de Gazastrook. Na de verkiezingsoverwinning van Hamas in 2006, sluit Israël de Gazastrook volledig af. Ook Egypte sluit zijn grens met Gaza, aan Rafah. Hierdoor zit de bevolking gevangen in het kleine gebied. Palestijnse gewapende groeperingen vuren zelfgemaakte Qassamraketten af op Israël. Er ontstaat een nieuwe spiraal van geweld, en het Israëlische leger voert veel aanvallen uit in Gaza. Onder Egyptische bemiddeling sluiten Hamas en Israël een staakt-het-vuren. Dit springt af in november 2008, nadat Israël een aantal Hamasmilitanten doodde. Hierna start Hamas opnieuw met het afvuren van raketten. In december 2008 laceert Israël een grootschalige oorlog tegen de Gazastrook, operatie ‘Gegoten lood’.

In januari 2009 beschiet een Israëlische tank het huis van Izzeldin in Gaza, waarbij hij 3 dochters verliest. Ondanks die immense tragedie, die onvoorstelbare pijn en verdriet om het verlies van zijn dochters, blijft Izzeldin zijn droom uitspreken:  er moet een andere manier worden gevonden om met het conflict om te gaan. Hij heeft een visioen voor het Midden-Oosten, namelijk dat het een vreedzaam, veilig gebied wordt, waar men met elkaar samenwerkt,  er is noodzaak om met elkaar in gesprek te blijven, samen op te trekken, elkaar te respecteren.‘Geweld is zinloos, het is een verspilling van tijd, van mensenlevens, van geld, en het leidt alleen maar tot meer geweld’. Hij pleit voor een wereld zonder haat, omdat haat niet geneest en de vrede in de weg staat, hij pleit voor een leven vol liefde voor elkaar.

Hij sticht de organisatie ‘Daughters for life’, een stichting met als doel de status en de rol van de vrouw in het Midden-Oosten te veranderen. ‘Als de vrouwelijke waarden op alle niveaus in de maatschappij vertegenwoordigd worden, zullen de waarden in het algemeen vooruitgaan. Dit geldt voor de Gazastrook, voor Palestina als geheel, voor Israël en voor de rest van het Midden-Oosten.’ Hiermee wil Izzeldin het nalatenschap van zijn dochters eren.

Uiteindelijk verhuist hij naar Toronto, waar zijn andere 5 kinderen in een veilige omgeving kunnen leven en studeren, maar hij blijft zijn missie voor ogen zien, namelijk een vreedzaam samenleven van Palestijnen én Israëli’s. Het is een zeer krachtig boek over het leven in de bezette  Palestijnse gebieden en Israël, een heel pijnlijk verhaal over het jarenlange conflict. Maar het is ook een zéér hoopvol verhaal, hoop dat er ooit vrede zal komen. ‘Als we vrede over deze planeet willen verspreiden, moeten we ermee beginnen in de Heilige landen Palestina en Israël. Laat ons in plaats van muren, bruggen van vrede bouwen.’