We beleefden net de meest intense dagen ooit ... een inleefverblijf om nooit te vergeten ... een verrijking, een levenservaring, een WAW en een OHHHH... We leefden elk in een gezin mee gedurende 2 volle dagen. We mochten er vertellen over ons leven, we luisterden naar het hunne, we gingen gras halen voor hun dieren, we plantten aardappelen, we bemestten met de blote hand, we aten mee, we genoten mee, we werden verrast door een verhaal van hoop ... We kunnen nog veel leren van de mensen hier, hoe primitief ze hier ook nog leven. Echt ongewoon, geen woorden om alles te beschrijven, sommigen van ons vertelden 100 uit, anderen bleven er stilletjes bij ...

Vandaag mochten we een klein beetje toeristen met een rondrit door de Heilige Vallei, van contrast gesproken...

Een dikke knuffel en tot heel heel gauw

An en Joke

Vandaag laatste dag in Arequipa. We hebben net een reflectiemoment achter de rug om eens te zien hoe het met de moraal van iedereen gesteld is. De meest indrukmakende momenten waren de mijnbezoeken. Het water was oranje van vervuiling en de getuigenis van Maria over haar 3 kinderen die kanker hadden was aangrijpend. Die mensen kunnen er zelf niets aan doen, maar dragen wel de gevolgen van de mijnbouw.

Het is een complex probleem, de mijnen verschaffen werk maar vervuilen tegelijk de omgeving waardoor de mensen geen drinkbaar water hebben en een te hoog gehalte aan lood in het bloed hebben. Ondertussen is het onmogelijk om het water en de omgeving te recupereren, maar Broederlijk Delen geeft niet op en strijdt tegen het onrecht dat de fabrieken de bevolking aan doen. In La Oroya is daardoor een mijn wel gesloten, althans tijdelijk. Daardoor hebben de mensen geen werk meer, maar ... Het heeft allemaal zijn voor- en nadelen.

In Cerro de Pasco hebben we een supergrote mijn gezien, op de hoogste stad ter wereld. En we zullen het geweten hebben, niet iedereen kon de hoogte even goed verdragen, maar de groep houdt zeer goed rekening met elkaar. Dat was een van de leuke zaken tot nog toe, dat we met zijn allen rekening houden met elkaar en goed zorgen voor mekaar.

Andere zaken die ons zullen bij blijven. de verhalen van de jongeren van Don Bosco, de kinderen die geen schoentjes hebben in Majes, die zeggen dat ze dorst hebben, de vergadering met de politica en de plaatselijke bevolking in Majes... het zal blijven nazinderen.

Over het algemeen zorgt deze reis voor een hogere betrokkenheid. De theorie in praktijk gebracht, we kennen al die problemen wel van de lessen en zo, maar nu kunen we gezichten plakken op al die mensen. Dat blijft toch beter plakken dan.

Nu gaan we naar de inleefverblijven, dus even geduld :)

Tot de volgende!
Joke Bekaert

Weinig tijd om te verwoorden wat we de laatste 3 dagen meemaakten. Ongeloof, ontroering, WAW, amai, niet te doen, crimineel, ... dit zijn de termen die we de laatste 3 dagen in de mond namen bij het bezoek aan La Oroya , Tarma, Cerro de Pasco en de Stille Oceaan ... Nu vlug vlug de taxi in en dan de bus op naar Arequipa. Alles goed

De wekkers stonden deze morgen om 6,45u of dat dachten sommigen toch. Nog wat moe van de lange reis, sprongen sommigen onder ons dolenthousiast om 5,45u uit hun beddeke, Dit was nu ook niet echt nodig ,,, In ieder geval, om 7,30u werden we na een verkwikkende, koude douche verwacht aan de ontbijttafel, maar daarvoor mochten eerst nog een paar vrijwilligers mee naar de winkel de inkopen doen. We mochten onmiddellijk weer ons beste Spaans bovenhalen, maar de pistolets smaakten er niet slechter om, integendeel ...

Ons dagprogramma bestaat uit een bezoek aan het Don Bosco college en Lima zelf en daarvoor deelt de Padre ons in in familias, telkens 2 Peruaanse jongeren, 1 begeleider, 1 leerkracht en 4 van onze leerlingen. De rondleiding in deze technische school liet ons de machinezaal, burelen, klassen en de prachtige speelplaats zien, een perfect beeld van het reilen en zeilen, ook al is het hier nu ook vakantie. Daarna waren we klaar voor het echte werk, recht het centrum in, van plaza naar plaza, met onder andere een bezoek aan het Museo de los Minerales. Om 13u stonden we een busje op te wachten dat ons recht omhoog naar San Cristobal leidde, een ongewoon zicht op deze hoofdstad, met zijn mooie en minder mooie kanten. Ons middagmaal wordt ons geserveerd rond 14.45u in het eerste Don Bosco college in Peru. Na een toost met Salesiaanse wijn, kregen we als voorgerecht `papa de ...`, een aardappel met een specifiek sausje. Pollo con arroz (met koriander) was ons hoofdgrecht en we eindigden met een soort jelly van mais (wat niet iedereen kon bekoren). Lima doorkruisend, zakten we af richting slaapplaats, waar we uitgedaagd werden voor een matchke volleybal en voetbal Peru-Belgica. De vriendschapsbanden optimaal gesmeed, zijn we nu klaar voor een fiesta de noche ... Hasta luego ...

Morgen en overmorgen bezoeken we Tarma en Cerro de Pasco, waardoor we er ten vroegste donderdag weer zijn.  

P.S. Bij enkelen rezen de inzichten dat niet alles vanzelfsprekend is. Zo mag je niet verwachten dat er water uit de douche komt, of dat je de badkamerdeur zomaar open krijgt, of dat auto`s je vriendelijk over laten, bij `groen voor voetgangers` en een zebrapad, dat de Peruanen zeer veel moeten werken om er weinig voor in de plaats te krijgen, maar niet klagen... wat wij al te gemakkelijk zouden doen. We vinden het positief dat onze leerlingen oog hebben voor dergelijke zaken.

Muchos saludos

An Maes en Joke Bekaert

Aangekomen!

In Zaventem wat vertraging opgelopen bij het controleren van alles en iedereen, maar kunnen vertrekken. Ook de lange vlucht van Madrid naar Lima hebben we allemaal overleefd en de bagage van iedereen was ook aanwezig. Dus nu kunnen we allen met een gerust hart slapen. Deze avond werden we verwelkomd in het centrum van Don Bosco in Lima, waar heel wat jongens werken en wonen. Met een dansje en een extra avondmaal hebben we ons Peruaans avontuur gestart.

Snel hoor je er meer van, maar nu dringend de bedstee opzoeken.

Joke Bekaert

Hallo

Nog 3 keer slapen en we worden in alle vroegte verwacht in Zaventem. Hopelijk is er tegen dan al redelijk onderhandeld, zodat er niet meer gestaakt hoeft te worden.
Als leerkracht ben ik nog volop bezig met het bespreken van schoolresultaten om die morgen aan de ouders te kunnen meedelen. Vrijdag en zaterdag worden de laatste momenten om de valies in orde te brengen. Warme én 'koude' kledij, attenties voor de gastgezinnen, slaapzak, fotoboekje (om te tonen hoe België is)... én onze 5 zintuigen!

Van Mieke Casteleyn kregen we volgend tekstje toegestuurd (die zij op haar beurt gemaild gekregen had toen zij zelf op inleefreis trok naar Bolivia):

“Als je straks vertrekt, mag je één iets zèker niet vergeten: jouw 5 zintuigen. Neem ze mee …
… om te luisteren naar wat mensen ginds te vertellen hebben
… om te zien hoe krachtdadig mensen in het leven staan – ondanks soms zoveel onrecht
… om te ruiken wat je nog nooit eerder rook
… om dingen te proeven waar je het bestaan niet vanaf wist
… om een gevoel te krijgen dat je nooit meer los laat!
En als ik één tip mag geven, probeer dan vooral te zwijgen om later, als je terug bent, nooit meer je mond te houden!”

Dit kon ik jullie niet onthouden. Wij zullen het indachtig zijn op reis en zullen jullie na onze reis overspoelen met allerhande verhalen over de meest diverse ervaringen.

Ik verlang al om te vertrekken, een nieuw avontuur tegemoet, dat ons ongetwijfeld nog lang erna zal bezig houden!
Joke Bekaert

Na een spannende selectie van leerlingen (4 per school) en een wereldkamp dat tot de verbeelding sprak, was er nu hét voorbereidingsweekend voor Peru. Alle inleefreizigers zouden zich 2 dagen afzonderen van de buitenwereld om zich te verdiepen in Peru. De geschiedenis, politiek, cultuur, agricultuur, onderwijs... geen terrein bleef onontgonnen.